Snów Pamiętnik

11 I 2010

2011-01-15T03:59:00.000-08:00

Byłem w Niemczech i miałem zaadoptować dziewczynkę. W markecie kupowałem potrzebne rzeczy - głównie słodycze. Potem uświadomiłem sobie, że przecież potrzebuję raczej pieluszki, kaszki i i takie tam. A potem że wszystko jest w euro czyli strasznie drogo.
Przy kasie okazało się, że czegoś mi zabrakło. Bo już w TYM SKLEPIE miałem zdać formalności adopcyjne.
Przyszedł mój kuzyn K. ze swoimi sąsiadkami, które coś tam za mnie poświadczyły, żeby formalnościom mogło stać się za dość. Wprowadziłem się do 3 pokojowego apartamentu mojego kuzyna. Był on bardzo miłym miejscem. Miałem tm zostać na dłużej. Dostałem własny pokój z wygodnym łóżkiem, Kuzyn mój miał 4 koty. Pamiętam jak spytałem się go jak to robi, że nie śmierdzą (?).

W tym śnie na zewnątrz cały czas był zmierzch.

15 I 2010

2011-01-15T03:54:00.000-08:00

Śniło mi się dziś coś mieszanego - jakiś larp, w nocy, w znanej mi wsi. Tylko, że on był rzeczywisty. Przyjechało mało osób bo coś ich dopadło po drodze. Był też kościany wóz. Było strasznie.

Śniło mi się też, że konkubina mojego ojca oszalała. Że pozabijała wszystkich - mojego ojca itp. Mnie chyba tez chciała, ale trzymałem się na dystans. W całej tej sytuacji wcale nie byłem ani jakoś zaskoczony, ani przerażony. Kiedy do mnie przyszła próbowałem ją przekonać że takie chwilowe szaleństwo szybko jej przejdzie (już nie będzie ludziom odcinać głów nożem) i że ja wyjdzie z zakładu/więzienia, to będzie mieć całkiem niezłą przyszłość zapewnioną bo przecież nie byli biedni. Takim paniczny mówieniem starałem się odciągnąć jej uwagę od zabicia mnie.

W międzyczasie łaziłem o lekarzy, którzy mieli pomóc mi z nerkami? Ale byli bardzo nieogarniajcy.

Konkubina w końcu poszła do restauracji naprzeciwko mojego domu, gdzie miała powiedzieć mojemu bratu, że musi wyjechać na jakiś czas. W międzyczasie ja wziąłem ich kota (którego w rzeczywistości nie mają) do mojego domu, bo nim tez musiał się ktoś zaopiekować. Moje koty zareagowały na niego jak koty z "let the right one in" na wampira.
Potem uświadomiłem sobie, że będę musiał opiekować się na pełen etat moim bratem.

24 XI 2010

2010-11-24T09:03:00.000-08:00

Miałem pierwszy od dłuższego czasu, coś jakby świadomy sen.
Jakaś akcja miała miejsce "przed uświadomieniem:. Chyba byłem z przyjaciółmi w supermarkecie.

Potem wchodziłem po schodach do swojego mieszkania (w Bukareszcie, ale innego niż w rzeczywistości). W pewnym momencie po prostu pomyślałem "O nie! coś strasznego ma się wydarzyć. Ale chwila. To jest sen!" I dalej wchodziłem po schodach. Dziwiłem się nawet, że myślę o tym tak wprost i dalej śpię tak stabilnie, Choć było to bardziej jak oglądanie filmu niż 1 osobowy sen.

Moje mieszkanie było w bloku. Niskie, ale bardzo duże, Z ogromnym wspólnym balkonem. Na parterze. Na brzegu morza. Po drugiej stronie zatoki było miasto. We śnie Bukareszt. Był wieczór, albo jakaś dziwna bez słoneczna pogoda. Przyjechali przyjaciele z Polski.

Pokazywałem im wszystko, ale nic ich nie dziwiło, bo cały czas mieli podejście "to rumunia, więc to pewnie normalne".

Nagle niebo po prawej stronie zaszło dziwnymi burzowymi, dynamicznymi chmurami. Tylko ja zostałęm tam przyglądać się im dłużej. Z tych chmur wyłonił się statek obcych. Ogromny. Charaterystycznym elementem były jakby wysokie kopuły, lub obło zakończone walce. Z zewnątrz przypominały trichęlampiony, bo na ich powierzchni były jaśniejsze, prawie białe, ogromne wzory, Dotknęła mnie świdomość, że to jakby ich flagi. Generalnie miałem wielki error, bo zrozumiałem, że za nimi stoi cała ogromna cywilizacja. że to nie są tylko "inni ludzie".

Potem statek przeleciał na drugą stronę zatoki. Mimo moich okrzyków nikt nie chciał go zobaczyć. Tam zniszczył jakiś rządowy budynek. Jego gruzy wpadające do morza spowodowałyu falę, która zalałą nasz balkon, na co moi ssiedzi zareagowali gniewem.

Pamiętam jeszcze, ze w chwili największej śwoadomości znalazłem linę zwisającą luźno. Pociągnłęm za nią i usłyszałem dzwonek. Zrobiłęm to jeszcze raz. Co wywołało wyzwiska itp, bo okazało się, że tak ludzie spali i ten dzwonek jest tuż nad ich głowami. Grzeczie przeprosiłem cały czas świadom, ze to sen,

wrzesień/październik 2010

2010-10-09T07:11:00.000-07:00

Końcówka snu.
Do mojego miasta przybywa ważny buddyjski nauczyciel, ktoś jak Karmapa. Miejscowa szycha, mój przyjaciel, na się z nim spotkać, dlatego pomagam mu w przygotowaniach. Czyli generalnie sprawdzam czy wszystko w porządku z jego śmiesznym kolorowym przebraniem jakiegoś zwierzęcia (smoko/psa). Najfajniejszy jest ogon zakończony jakąś geometryczną, pluszową bryłą, chyba sześcianem.
Kiedy już wszystko gotowe wchodzimy do sali, gdzie ten nauczyciel czeka, w obecności swoich mnichów. Siadam, za swoim przyjacielem, kiedy zaczyna rozmawiać z Karmapą. Wtedy jeden z jego mnichów wstaje, podchodzi do mnie, każe mi wstać a potem sadza tuż przy Karmapie, po jego stronie.

31 VII 2010

2010-07-31T06:37:00.000-07:00

Jestem gdzieś odnajduję dużo ważnych książek kogoś mądrego. Sięgam po jedną. Ma tytuł "dlaczego". Jest zbiorem tekstów różnych autorów. Jest strasznie stara. Teksty są drukowane antykolorowo, ściśnięte, układ tekstu i czcionka nie zachęcają do czytania. Nagle natrafiam na coś innego. To Bajecznie kolorowy coś jakby komiks. Dynamiczny, taki trochę film. Pochłania mnie.
Najpierw wszystko jest proste. Sama ziemia, kawałek nieba, krzak w centralnym miejscu. Po stylu w jakim to coś jest rysowane już trochę rozpoznaję co to jest. To Jidam.
Dochodzi kolejny element, jakaś postać, potem kolejne, jakieś miasto czy klasztor po lewej stronie w tle. Przestrzeń rozrasta się wgłąb. Wraz z tym wzrostem rozumiem, jak te elementy się łączą co znaczą, jak się przenikają, i jak tworzą harmonię. I właśnie to moje zrozumienie nagle manifestuje się w do tej chwili brakującej, centralnej postaci jidamu. Kiedy już rozumiem, że jej tam nie ma, że ona nic nie znaczy - że ona jest moim własnym rozumieniem powiązań wszystkich pozostałych elementów jidamu - wtedy orientuję się, że sam jestem tą postacią - w centrum przejrzystego, świadomego świata. Wszystko jest doskonałe.
Wychodzę w tej książki i jestem w przedświcie. Trzymam ją w ręce - jestem świadomy że to najcenniejszy skarb i strasznie boję się go stracić. Nie wiem, ze to sen. Przychodzi mi na myśl, żemuszę ten tekst jakoś utrwalić, skrować. Proszęo to osoby w moim towrzystwie - w tym Sottie. Mówię im, że nie mogę tego zrobić sam, bo wtedy to na pewno zniknie, jak zawsze.
I nagle przychodzi mi do głowy jeszcze jeden pomysł - zapamiętać jak najwięcej szczegółów, zeby móc zawsze do tego dotrzeć. Otwieram tę książkę (wtedy zapamiętuję jej tytuł) w miejscu gdzie trzymam palec, żeby sprawidzić autora tego komiksu - ale jego już nie ma. Zniknął zastąpiony przez jeden z nudnych tekstów.
Wpdama w smutek i rozpacz, które po chwili rozwiejwają się. To dlatego że rozumiem: Nie ma już tego, nie ma autora, bo to ja jestem autorem.

Międzyczas - sny, bez dat, zapamiętane

2010-07-29T13:43:00.000-07:00

Śniło mi się, że
Miałem adoptować małą dziewczynkę, uosobienie radości. Cała promieniowała szczęściem, ale też mądrością. Mimo młodego wieku, kiedy coś powiedziała to aż mną wstrząsało.
Robiłem tybetańskie pokłony, a potem ktoś podał mi w wielkiej brytfannie dużą ilość czegoś brązowego, co kojarzyło mi się tylko i wyłączenie z kałem. Zastanawiałem się, jak to możliwe, że miałem w sobie tego tak dużo i jak to dobrze, że już tego nie ma.
Byłem w Rumunii. Tam, zdaje się, z moim tatą. Szliśmy wzdłuż drogi w jakimś mieście. Aż doszliśmy do dzielnicy willowej i położonego tam supermarketu. Jego nazwa składała się z dwóch członów. Musiałem skorzystać z toalety. Zamek w niej był bardzo charakterystyczny - płaska metalowa literka l, która obracała się o 90 stopni. Wszystko było ładne, estetyczne i zadbane.
Jechałem gdzieś i po drodze z okien widziałem niesamowity modernistyczny kościół. Zrobiony ze szkła i jasnego drewna. Wysoki, z wiatą bez prostych linii, przenikający górskie otoczenie.

23 VI 2010

2010-06-24T14:31:00.001-07:00

Na placu sejmu slaskiego ludzie z ŚKF maja wystawiac jaka operę dla mega vipow. Caly ten plac zastawiony jest ekskluzywnymi lozami skorzanymi.
Przylaczam sie do nich - okazuje sie ze jest problem bo nikt nic nie umie - to ma byc nasz larp. W ogole jest mega obsowa i przedstawienie ma byc o 2 w nocy.
Potem kupuje cos w sklepiku szkolnym??? Otwartym na ulice -chery coke

22 VI 2010

2010-06-24T14:27:00.001-07:00

No wiec ide wraz z paroma osobami przez fabryke wegla nalezaca dla mojego ojca i paru innych osob. Wyglada ona tak, ze gdzies tuz przy drodze miedzymiastowej za pasmem lasu ciagna sie po horyzont pola ktore pokrywa warstwa wegla drzewnego. Ten obszar przecinaja schludne asfaltowe drogi po ktorych autami jezdza ochroniarze.
Dochodzimy do budki ochroniarzy ktora jest w sumie dosc nowamale juz sie rozpada lacznie z wyposazeniem. W srodku jesten juz jakby tylko z jedna dziwczyna i chlopakiem. Tym chlopakiem jest chyba brat Ignacego ktory mowi mi ze jest wampirem i mnie zabije a jego samego nie da sie zabic.
Pozniej probuje i tak ogniem i czyms ostrym ale on w ogole
Nie reagune. Narata we mnie niesamowice realny strach i frustracja bo wiem ze faktycznie jest wybor on albo ja a jego nic sie nie ima.

21 VI 2010

2010-06-24T14:21:00.000-07:00

Do przedswitu przyszedl tata. Zaskoczylo to moja siostre, ktora stwierdzila, ze idzie spac na zaplecze (bo we snie tam mieszkala).
Jednak w nastepnej scenie kiedy siedzemprzy barze z tata Ola ptzychodzi zamienia z nim pare slow, po czym caluje go w policzek i odchodzi.
Obydwoje jestesmy niesamowicie zaskoczeni.
Boje sie ze robi to tylko dla swojej korzysci

2 V 2010

2010-05-02T05:50:00.000-07:00

Jestem na pustyni, w opuszczonej świątyni. Wygląda jak jakaś grecka - marmurowe filary i obrys dachu, bo jego powierzchnia już dawno się zapadła. Wszędzie piach. I ludzie ubrani w togi. (Nie wiem czemu wydaje mi się, że to przedświt.
Ignacy mówi mi, że znaleźli meteoryt. Nie ogarniam o co mu chodzi.
Do czasu kiedy wychodzę na pustynię. Jest jakby wieczór - niebo jest zmatowiałe. I nagle widze powoli zapalające się światełka, które rosną, nabierają prędkości, po czym uderzają w piach całkiem blisko, w świątynie. Zagrożenie. Biegniemy, do miasta, które widać niedaleko, biegniemy tam, bo wznosi się ono na potężnej skale i pod tą skałą chcemy się schronić, bo meteory uderzają tylko z jednej strony. Myślę sobie "Muszę zapamiętać nazwę tego miasta" i chodź brzmi ono jakoś orientalnie jak "persepolis", to uświadamiam sobie, że to nazwa miasta we francji.

Potem jakieś dziwne scenki - Marta na motorze, kótry ma dziwną konstrukcję - 5 kół. 1 + 2 + 2. I bardzo jest ruchomy.... I ja, jak jeżdżę na motorowerze, gdzieś na zawodziu.
Dojeżdżam do przedświtu. Przejeżdżam przez bramę i nie ma tam podwórka, ale jest ogromny park. I w tym parku wznosi się olbrzymia rezydencja. Coś jak z "oczy szeroko zamkniętych".
Wchodzę po schodkach, gdzie spotykam N. gościa z flambergu i cała masę ludzi z tego konwentu. Okazuje się, że to przyjęcie flambergowe. Wszyscy mają garniaki, fraki, a kobiety wystawne suknie. Jest noc i palą sie małe pochodnie.
W innej scenie tam wracam i przy drzwiach stoi facet z kobietąi chcą sprawdzić moje zaproszenie, choć wcześniej nie chcieli. Przez chwilę boję się czy na pewno je mam. Wyciągam je z kieszeni. Jest zawinięte w wielki arkusz papieru i orientuje się, że to instrukcje. Że to jakby larp, który zorganizował N. Kazdy ma zapisany swój cel, cel, który może zlecić komuś, jak ktoś się do niego zgłosi i ogólny cel całego balu.

Potem wchodzę na jakąś skalną pólkę z jeszcze kimś. Jest wysoko i niebezpiecznie. Dziwnie. Jest tam mężczyzna, który siedzi na skalach. On czeka na coś czy może odbywa karę. Mam go zmienić. Siadam i przed sobą w dolinie widzę ogromną, choć płytką, wyciosaną w kamieniu nieckę. Pełną krwi, chyba zwierzęcej. Kobieta, która mnie tam przyprowadziła coś z tym robi - nie wiem co po prawej nagle zauważam, że jakiś facet siedzi przy porośniętych bluszczami starożytnych konsolach. Na ekranach tańczą jakieś wzory i krzywe. Myślę, że nie będę się nudzić, skoro mają takie ciekawe rzeczy.

1 V 2010

2010-05-02T05:36:00.000-07:00

Śnił mi się Przedświt (tonacji Choirico http://www.abcgallery.com/C/chirico/chirico9a.JPG http://www.uh.edu/~englmi/i/franzRoh/franzRoh-40.jpg ).
Mieścił się w kamienicy, (jednej z trzech połączonych) we włoskim stylu, takiej jak widziałem w Genui. Ogromnej, z kolumnami na dole i pasażem. Wszystkie trzy były stare i rozpadały się.
Mieściły się na bardzo wysokim i stromym wzgórzu. Na dole była droga, a dookoła nic innego. (Pomyślałem "Już wiem, czemu jest tu tak mało ludzi! komu chciałoby się tu wdrapywać po tym wzgórzu, po tysiącu schodów?) Wszystko tonęło w brązach i szkarłatach. Ziemia była pyłem a niebo nie było niebieskie upiorny blask słońca (które nie znajdowało się nigdzie konkretnie) i głębokie cienie. Błądziłem po tych pasażach przed knajpą i zastanawiałem się - gdzie do cholery zrobimy w ten ogródek piwny, bo już najwyższy czas.

Potem przeniosłem się do środka knajpy która wyglądała tak: Wielka przestrzeń - jakieś 300 x 300 metrów i wysoka na co najmniej sto. Na podłodze brunatny pył. Ciemne ściany. Światło tego samego słońca wpadało skośnie przez okna, których nie było. Gdzieś w tej przestrzeni był mały kopczyk czegoś, już nie pamiętam. Poza tym kręciły się tam 3 osoby. Jedną z tych osób była dziewczyna, którą znałem, ale nie nikt z konkretnego życia. Coś jak połączenie paru osób z jedną silniejszą nutką. Ja byłem ubrany w mój kombinezon lotnika z zamkiem od szyi do rozporka. W pewnym momencie zaczęliśmy się obmacywać i całować. Ona zeszła niżej, rozpięła zamek od dołu i nagle okazało się, że jestem hermafrodytą, oprócz penisa miałem tez pochwę. Jak tylko to sobie uświadomiłem przeszyło mnie dziwne uczucie - takiej otwartości, braku integralności, naruszalności, podatności na ingerencje świata.

4 IV 2010

2010-04-04T05:15:00.000-07:00

Jakiś dziwny facet, który jak na teledysku Krzyk Kaczmarskiego.

Z mamą Ignacego i wszystkimi młodymi Pawłowskimi (bardzo młodymi) idziemy na wycieczkę w góry, Koło jakiegoś morza na wysokie skały. MI to wygląda na nową zelandię a ona mówi że to góry stołowe. Ale skala, wielkość typ gór, klimat - wszystko temu przeczy. Potem dochodzimy do jakiegoś miejsca, gzie wsiadamy w szklane windy.

2 II 2010

2010-02-02T03:58:00.000-08:00

Jest lato. Razem z jakimś facetem wchodzę na cmentarz. Układem i energią przypomina mi straszliwie cmentarz w Kaletach, ale ma inną energię, to nie jest on. Świadczy też o tym klimat, jest jakby lekko pustynny? Nie wiem. W każdym razie na horyzoncie, całkiem blisko widać niesamowite góry. Raczej wzniesienia, bardzo wysokie, zaokrąglone na górze. Jest och sporo otaczają go ze wszystkich stron.
Ta osoba prowadzi mnie przez cmentarz - oglądamy na prawdę stare groby i grobowce. Z tym, że na niektórych ktoś wymalował oczojebnymi, fluorescencyjnymi farbami fantastyczne wzory i obrazy. Niektórzy mogliby uznać to za wandalizm, ale wrażenie jakie wywoływały te nowoczesne malunki w połączeniu z prawie zatartymi przez czas rzeźbieniami płyt nagrobnych było niesamowite. Po prostu piękne.
W każdym razie w pewnym momencie wyszliśmy na skrzyżowanie 2 alejek i spytałem tę osobę "czy to jest góra Gont?" Wskazując na charakterystyczne zaokrąglone pobliskie wzniesienie. Ta osoba zaprzeczyła i wskazała na coś dalej "to jest góra Gont" I wtedy zobaczyłem że nad tym całym pofałdowanym przez zielone wniesienia horyzoncie góruje olbrzymia góra, na drugim planie. Była ostra i skalista, zupełnie inna od zielonych wzniesień. Jej szczyt bielił lodowiec. Budziła szacunek.
"Bardzo chciałbym na nią wejść"
-------------------
Jestem w domu, pakuję się. Moja mama kręci się gdzieś w pobliżu i wprowadza nastrój nerwowości.
Co dziwne mój dom znajduje się jednocześnie: w tym samym miejscu gdzie zawsze, a do tego na peronie dworcowym Kiedy wyglądam przez drzwi widzę stojący i czekający na odjazd pociąg. Jestem przekonany, że mam nim odjechać. Patrze przez szyby ostatniego wagonu i wodzę kierownika pociągu który odpoczywa przez pracą, a także półkę na której pełno jest płyt z muzyką do puszczania w czasie jazdy w tym widzę "Władcę Pierścieni".
Wracam do pakowania. I już wiem, że nie jadę pociągiem. Kończę pakować plecak trochę zły, że mogę wziąć tak mało rzeczy, ale rozumiem, że idę na górę Gont i im mniej rzeczy tym lepiej.
Żegnam się i schodzę. Czeka tam na mnie samochód. To Hessus i Wilk. Otwieram bagażnik, żeby wrzucić tam swoje rzeczy - zaskoczony widzę, że oboje wzięli ogromne walizy. Dorzucam swój mały i plecak i wsiadam do środka, otrzepując wcześniej buty, bo wszędzie pełno śniegu.
------------
Śniło mi się też, że namiętnie całowałem się z jakąś niezbyt ładną, pulchną na twarzy dziewczyną. Była jak deska w ty pocałunku, jej skóra była zimna jak szyba, a ja wiedziałem, że muszę się postarać.

20 I 2010

2010-01-20T06:38:00.001-08:00

Śniło mi się, że spałem w Przedś. Chciałem spać, ale ciągle przychodzili jacyś ludzie, którzy nie mieli gdzie siedzieć i musiałem im coś organizować, mimo, że ekstremalnie mi się nie chciało.

Potem nagle dużo się uspokoiło. Jacyś ludzie siedzieli na przeciwko, ale miałem od nich spokój. Miałem też gitarę na której grałem co pozwoliło mi się niesamowicie odprężyć.

Ale odprężenie przerwał budzik.

Pamiętam też głos z tego snu.
Głos spikera z lat 70-80? Taki tłumaczący nowe porządki.
"Pamiętajmy! Nię wyłączamy odbiorników! Odbiorniki muszą być włączone jesli chcemy zachować synchronizację. Każda stacja nadaje na 2 częstotliwościach! Pierwsza służy tylko do nasłuchu - przesyłany nią sygnał służy do tego by radio przeszło w stan odbioru, przełączyło się na częstotliwość o stopień niższą, gdzie ma miejsce normalna audycja.
Pamiętajmy! Nie wyłączamy odbiorników"

19 I 2010

2010-01-20T06:32:00.000-08:00

Sen kilksegmentowy - ich zmianę wyznaczała zmiana przestrzeni. Łączyły je za to przerwy w jednym i tym samym miejscu.
1. Śniło mi się, że rozmawiałem z kimś w korytarzu mojego domu, a to była restauracja.
2. Siedziałem w piwnicy z ludźmi z mojego kierunku i rozmawialiśmy o zaliczeniu z WF. Mówili, że wystawili uczelni fakturę, za to, że sami musieli sobie płacić za basen.
3. Na boisku mojej podstawówki na brynowie były jakieś zawody, czy festyn. Boisko było całe zarośnięte od dawna nie używane, całe poprzedzielane jakimiś dziwnymi płotami. Chciałem grać w piłkę, ale organizatorzy kazali mi pilnować jakiegoś roweru.

Przerwy wyglądały tak, że był alarm i wszyscy zbiegali do piwnicy, która była schronem przeciwatomowym. Pamiętam drzwi, które były zrobione z jakiegoś tam super materiału, ale ich konstrukcja była ażurowa. W środku włączaliśmy radio, zerkaliśmy czy nadlatują bombowce, włączaliśmy oczyszczanie powietrza, a każdy miał ruro-maskę, których dysze zbierały się u źródłą przefiltrowanego powietrza.

około 8 I 2010

2010-01-20T06:27:00.000-08:00

Idę z Olą i Ignacym w MIEJSCU ZAKAZANYM - takim połaczeniu jakiegoś parkingu/ulicy z inną ulicą, ale w pobliżu jest komisariat i tylko policjanci mogą uzywać tego przejścia. No więc idziemy i łamiemy prawo a tuż obok nas mnóstwo osób robi to samo.
i nagle widzę 2 policjantół idących z naprzeciwka. Jeden z nich się zrywa i w skoku zamienia sie na naprawdę dużego i groźnego psa. Skacze jeszcze raz ku czemuś. Odwracam się w prawo i widzę, że moja siostra zamienia się w gołębia, ale pies już ją ma. Chapsnął ją wielkim pyskiem.
Obudziłem się z krzykiem.

24 XII 2009

2009-12-25T09:04:00.000-08:00

Uciekałem skądś. W mieście. Wyszedłem skądś i zobaczyłem rozpadający się budynek. Wszedłem do środka. Tam na 2 ogromnych poziomach wszędzie chodziły kury, bo była to kurza ferma. Co więcej ptaki chodziły też na żerdziach pod sufitem więc musiałem uważać na ich odchody. W czasie kiedy tam byłem, stan całego budynku poprawiał się. Wyszedłem z jego drugiej strony i okazało się, że stoi on tuż przy Placu Wolności. Stwierdziłem, ze chciałbym go wykupić i tam zamieszkać.

Byłem na jakimś zebraniu i był tam też Psych. Było głosowanie. I wybrano mnie na przewodniczącego UE. Skądś nagle wzięła się moja siostra i zaczęła robić mi wyrzuty, że jeszcze tydzień temu nie wspominałem nawet o tym, że chcę kandydować. Zacząłem się tłumaczyć, że to nie tak, że to Psycha mieli wybrać, ale on jak zwykle coś namotał i nie miałem w zasadzie jak tego nie przyjąć.
Potem bylem w swoim nowym gabinecie, otwarłem jakaś szafkę, bo pomyślałem, ze jako przewodniczący muszę dostawać jakieś wypłaty, więc chociaż wesprę Przedświt. W tej szafce nie było jednak pieniędzy a puste, białe koperty różnych rozmiarów. Ja je wyciągałem a tam ciągle pojawiały się nowe.

Potem jest scena bez mojego udziału, bardzo filmowa: Widok z góry na jakaś potężną skałę pośrodku lasu - jej szczyt wystaje ponad gałęzie. Tryska z niej woda tworząc wodospad. Kamera objeżdża skalę na około i nagle w przestrzeni pojawia się Postać, ale nie wiem czy lata czy chodzi po tej skale. Po prostu jest i wiem, że węszy. Lapie trop i znika. A kamera spogląda na skałę, na wodospad, spada w dół ukazując ślady 2 chłopaków, ktorych to cos - stary prezydent - goniło.

Potem śniło mi się, że uprawiałem seks podczas sesji plenarnej parlamentu, chyba jako ten przewodniczący, gdzieś na tylnych siedzeniach ogromnej sali posiedzeń. A potem w we własnej kuchni. I nagle spojrzałem przez okno na dach sąsiedniej kamienicy.
I zobaczyłem:

Ciemny brudny komin wznoszący się z dachu na tle jasnego nieba. Rozległy się jakieś dziwne grzmoty, jakby jeden długi grzmot i narastały. To niebo spowiła siatka piorunów, które łączyły się, przeskakiwały, aż zaatakowały komin, a tam gdzie uderzały jego kolor zmieniał się, stawał się biały, a na koniec rozpadł się, przełamał w pół i koziołkując spadł na podwórze.

22 XII 2009 + wyjaśnienie

2009-12-22T02:35:00.000-08:00

Ostatnio śnie mniej. Mojej głowie brakuje chyba bodźców, bo zamast snów budzę się rano z czegoś co można raczej nazwać schizą. Takie dziwne poczucie przebywania w innym miejscu niż się jest, I za każdym razem jest to Przedświt.
To nie tak, że nie śpię wcale - wciąż zdarzają sie duże sny, ale przez brak praktyki szybko je zapominam.
Strasznie dziwna sytuacja. Ciekawe czy ktoś kiedyś prowadził badania na temat częstotliwości śnienia?

2 motywy z dzisiejszej nocy:
1. Jestem na podwórku swojej kamienicy (nie wygląda jak w rzeczywistości i zdaję sobie z tego sprawę. Odkrywam w ścianie parteru duże wrota oznaczone czarną 4 numer mieszkania do którego przynależą, tak jak to jest zrobione z piwnicami. Otwieram je i okazuje się, że jest tam całkiem duży garaż. Zastanawiam się, czy nie mogłoby to posłużyć za scenę teatru.

2. Dużo w tym było uczuć i emocji, treść ulega łatwemu rozmyciu.
Służyłem w armii, ale nie wiem co to była za armia. Było tam mnóstwo osób z BSG, ale zamiast na battlestarze wszyscy byliśmy w budynku. I np ,czekaliśmy na styatek który miał do nas przypłynąc, a przez przypadek przypłynął do szczecina czy coś.
W każdym razie seria snów która zawierała w sobie dość duży okres czasu. Obejmowała moje początki tam, awans. Odkrywanie różnych rzeczy. I nastroje - od na prawdę wysokich i szlachetnych uczuć przez degradacje całej załogi. Pod koniec wiedziałęm ,zę ma zdarzyć się coś niedobrego, Chciałem temu zapobiec. Troche trudno to opisać. Czuję jakbym oddawał tylko 5 % bo reszta działa się poza poziomem wizualnym, co jest dość niezwykłe dla mnie, wzrokowca. Ten sen spisany nie ma duszy,

25 X 2009

2009-10-25T02:13:00.001-07:00

Dziś śniło mi się:
Że z Przedświtu ukradli nam sitko do parzenia herbaty, chyba były w nim pieniądze. Potem myjąc podłogę w barze, niechcący pomalowałem ją na ciemny brąz.
Przyglądałem się tej podłodze, kiedy do środka weszła kobieta. Zapytała mnie o coś. Dopiero za 3 razem zrozumiałem, bo mówiła łamaną angielszczyzną. Pytała się mnie w jakich językach mówię. Wymieniłem je wszystkie plus języki Oli i Ignacego. Kobieta była niesmaowicie zawiedziona, że nie mówię w żadnym z afrykańskich.
Potem, kiedy ja przyglądałem się podłodzę, usłyszałem, jak mówi do swojego towarzysza. "Nie miał nawet szczoteczki do zębów, ani Skarpetek....." - jej głosie rozbrzmiewała prawdziwa rozpacz, jakby mówiła o kimś bardzo bliskim, kimś z rodziny. Jednak dobrze wiedziałem o kim była mowa. O Baracku Obamie. W moim śnie został aresztowany i potraktowany jak pospolity przestępca przez służby USA. Nie mam pojęcia dlaczego, ale miałem niejasne przeczucie, że to wcale nie taka katastrofa i w sumie dobrze się stało. Że chyba zrobił coś czym na to zasłużył. Ale nie chciałem tego mówić, żeby nie urazić tej kobiety.
Potem śniło mi się, że byłem u babci. Poszedłem do wychodka (normalnie ma toaletę, wychodek był we śnie. Stał na środku pola, typowa, zbita z desek budka. Drewno już mocno poczerniało. Dziwne było to, że miał ogromne okna wychodzące na las. Stałem tam chwilę i nagle zauważyłem, że tam są dzikie zwierzęta. Lew i tygrys, albo lampart. Chwilę przekomarzały się, a potem zaczeły dobijać się do okna. Były złe i inteligentne. Wiedziałem, że chcą dostać się do środka, eby zrobić mi krzywdę. Nagle za drugim oknem przeleciał ptak, aler nawet nie zdążył dolecieć do framugi, kiedy coś spadło na niego z sufitu. To była puma. Zrobiło się groźnie, uciekłem.
Potem wyjeżdżałem stamtąd. Busem, uwaga, uwaga, na alaskę/rumunię. Przez cieszyn. całość wycieczki miała trwać 6 godzin. Ja miałem wysiąść wcześniej - w Cieszynie. Po drodze przejeżdżaliśmy koło tego wychodka więc zaczałem tym zwierzętom robić zdjęcia. Nie robiłem ich długo - mój aparat zacząłe się zacinać ażw końću zupełnie odmpówił posłuszeństwa.

25 IX

2009-09-27T14:57:00.000-07:00

Byłam w moim gimnazjum na korytarzu na trzecim piętrze. Otwierałam drzwi do męskiej toalety i z całej siły je zatrzaskiwałam. Echo się niosło. Korytarze były puste, chyba trwały lekcje. Z jednej z sal wyszedł chłopak i spytał, dlaczego to robię. Nie odrywając się od mojego zajęcia odpowiedziałam, że mnie to uspokaja.

22 IX

2009-09-27T14:56:00.000-07:00

Siedziałam przy stole w kuchni, kiedy nagle odczułam silną potrzebę zdobycia nowych trampek. Wyszłam z domu i poszłam do lasu, ponieważ znałam magiczne miejsce. Po dość długim przedzieraniu się przez chaszcze dotarłam do „sadu” gdzie rosły trampkowe drzewa. Buty zwisały z gałęzi jak czereśnie. Podeszłam i zerwałam dojrzałą czerwoną parę (bo zielone trampki są niedojrzałe przecież).

16 IX 2009

2009-09-16T12:32:00.000-07:00

Oprócz całej serii scen nawiedzających mnie od pewnego czasu, a dotyczących lokali, remontów, knajp, ich otwierania i prowadzenia, pamiętam dwa motywy z dzisiejszego snu.
W pierwszym nie wiem czemu miałem na sobie kostium niedźwiedzia, a na sam koniec snu, ktoś śpiewał jakąś piosenkę o niedźwiedziu ("tam możesz znaleźć niedźwiedzia" cośtam cośtam cośtam") grając do tego na gitarze.
W innym pamiętam, że jakaś znana mi dziewczyna wyglądała chyba z okna i nagle zorientowałem się, że każde oko ma w innym kolorze (prawe chyba zielone a lewe niebieskie, choć nie jestem pewien czy któreś nie było brązowe). To było niesamowite, bo bardzo dobrze ją znałem w tym snie, a takie rzeczy jednak zauważa się dość wczeęnie.

15 IX 2009

2009-09-16T12:31:00.000-07:00

Śniło mi się, że z moją siostrą wysyłaliśmy zakłady totolotka.

25.08

2009-08-25T06:08:00.001-07:00

sen przyśnił mi się pare dni temu, gdy nococwaliśmy pod namiotem w czasie deszczu pod granicą słoweńsko-chorwacką. jedyny jaki pamiętam z całego wyjazdu.
rozłożylismy namiot, bo zaczeło lać i grzmieć (naprawde i w śnie), po czym weszliśmy do niego (ja, michał i zielony, nasz kumpel z którym jechaliśmy), po czym ja zapaliłam papierosa w namiocie, a zielony (wielki przeciwnik palenia w realu) wyjal skreta (z tytoniem, nie ziolko) i zaczal tez palic. spytalam sie go czemu pali w namiocie, choc sama to robiłam. czulam sie strasznie dziwnie i nieswojo. potem wyszlismy na drogę i lał deszcz, ale go w ogole nie czułam, jakby padał obok mnie i był tylko widoczny. na poboczu stały jakieś budki, chodzilismy wśród nich, a potem znow byliśmy nagle w namiocie i miałam deja vu (w śnie), bo zielony znow wyjał skręta identycznym ruchem jak wówczas i znow ogarneło mnie to dziwne uczucie, że on pali i poczułam się nieswojo tak samo po raz drugi. a potem nagle poczułam że spadam bardzo szybko w dół, jakby ze skraju tej jezdni i obudziłam się. a w rzeczywistości stoczyłam się z karimaty, bo namiot stał ukośnie -_-

9 VII 2009

2009-07-10T03:59:00.000-07:00

Długi sen. Nie pamiętam. Na koniec idę jakimś parkiem, chyba przez jakieś tory tramwajowe. Potem wdrapuję się na jakiś nasyp czy podwyższenie i cieszę się, że jestem na Kosztuce. Myślę, że to strasznie zajebista dzielnica, bo mieszka tam mnóstwo fajnych osób i jak już coś robić w Katowicach, to z tej dzielnicy trzeba by zacząć. Na tym podwyższeniu jest jakieś zarośnięte boisko a na około stoją takie niewysokie bloki, które wyglądają jak po jakimś wybuchu, ale wiem, że w środku mieszkają ludzie - a w jednym, do którego idę, Komacowie. Przed tym boiskiem jest ławeczka, na której siedzą manekiny. Takie jak w sklepie na 3go maja, z takimi dużymi, jakby przerysowanymi, animowanymi głowami. Tylko że jeden z nich przedstawia Anię S. i to jest takie realistyczne, razem z jej ubiorem, że przez chwilę wydaje mi się, że to ona. Potem myślę, że to na pewno zrobiona przez nią rzeźba i strasznie mi się podoba.

6 VII 2009

2009-07-10T03:56:00.000-07:00

Jestem w jakimś markecie, stoję w kolejce. Widzę, że w kasie obok jest Boris, z Paryża. One też patrzy na mnie i zastanawia się chyba skąd mnie zna. Potem gdzieś idę i jestem na francuskiej, pomiędzy jagiellońską, a dąbrowskiego, Skądś właśnie wyszedłem jest ze mną Natalia z Borisem. Przedstawia mi go, a ja śmieję się, że już się dziś widzieliśmy w sklepie.
W rzeczywistości widziałem go tylko na zdjęciach.

23 VI 2009

2009-06-23T07:42:00.000-07:00

Śniło mi się dużo chodzenia. Pomiędzy Bytomiem, a Katowicami. Były ze mną jakieś osoby (znane i nieznane) oprowadzałem je po Bytomiu (który był ŁADNY, przypuszczam, że za czasów jego świetności). Tylko coś z przestrzenią było nie tak. Ulica Smolenia była całkiem normalna, ale przecinała ją zupełnie inna. Nie schodziła w dół, ale szła po prostej ziemi. Była dużo szersza, miała mnóstwo drzew, zza których było widać elewacje starych kamienic. Było trochę samochodów. Po lewe był jakiś kościół. Potem uliczka się nagle zwężała, robiła się jak na jakiejś wsi, pojawiało się słońce. Przechodziło się przez jakiś mostek nad rzeczką, zza którym była jakby czarna ściana, ale nie dochodziło się do niej, bo przed nią była drewniana brama. Jak się przez nią przeszło wyszło się na Chorzowską w Katowicach. Z tym że ona nie była ulicą tylko rzeką. Czystą dużą rozlewającą się po świeżym asfalcie. Pamietam, że był zachód słońca, a my szliśmy gęsziego w dużych odstępach, po betonowym murku rzerokości 50 cm, który lekko wystawał ponad wodę. W jednym miejscu rzeczka prawie łączyłą się z jakimś ściekiem. Pomyślałem, że wreszcie wiem gdzie jest "nazwa". Chodziło o fikcyjną rzekę w kato.
Trochę później biegłem, bo przyszła burza. Zdążyłem przed deszczem - doszedłem do domu z ogromnym dachem przed wejściem. Powietrze było takie bardzo czyste i świeże jak w górach.

22 VI 2009

2009-06-23T07:39:00.001-07:00

Jestem w chorzowie (a przynajmniej na ulicy która tak wygląda. Jeżdżę gopie Komarem (motorowerem). Tak w sumie to nie jest gop tylko jakieś włoskie miasto. Podjeżdżam pod sklepik mamy (luksusowy, w starej włoskiej kamienicy). Wszystko jest ładne, kasiaste, włoskie. Potem jadę nad plaże. Spotykam tam dziewczynę znaną mi z Flamberga (A). Chcę z nią porozmawiac ale mnie olewa. A ja mam ważną wiadomość od Furii. Kiedy to mówię, słucha mnie z uwagą i pojawia się więcej osób z Flama, które przyszły z nikąd.

20 VI 2009

2009-06-23T07:32:00.000-07:00

Jestem u sobie w domu. Dzwoni domofon. Idę otworzyć. Podnoszę słuchawkę, ale od razu naciskam przycisk, choć jeszcze nie puszczam. Myślę, że to jakiś znajomy. Ale nikt się nie przedstawia. Czekam chwilę po czym słyszę ZŁY głos. Taki jakby coś udawało, że jest człowiekiem. Słyszę moją mamę krzyczącą, żebym nie otwierał. Odkładam słuchawkę zastanawiając się, czy przypadkiem nie otworzyłem.
Idę to sprawdzić. Patrzę przez judasza i widzę tam postać oblepioną różnymi szmatami. Wygląda jak jakiś żebrak, tylko coś jest nie tak. Stoi na zewnątrz i patrzy się na drzwi. Orientuję się, że zame jest otwarty. Ale boję się go teraz zamykać, bo to by zdradziło, że drzwi są otwarte i to coś mogłoby się wedrzeć zanim bym zamknął (u mnie w domu zamykanie to nie jest hop-siup). Coś tam kombinuję jeszcze z drzwiami. Nie pamietam.
Potem.
Idę do drzwi, ale to nagle jest mieszkanie mojej babci (I). Nie wygląda jak to prawdziwe, ale byłem w nim już kiedyś we śnie i to tez było wtedy jej mieszkanie. Jest tam też dziadek. Ktoś mi się skarży, ze zniknęło mu coś ważnego. Myślę sobie, że tamto coś to ukradło.

21 VI 2009

2009-06-23T07:31:00.000-07:00

W ciągu dnia przypomniało mi się, że we śnie uświadomiłem sobie przepis na prawdziwe dzieła sztuki. Śmiałem się głośno z siebie, że to było takie banalne, a tego nie widziałem. Dzięki temu każda, byle jaka fabuła staje się ekstra jęsli tylko ..... No właśnie. Tego już nie zapamiętałem.

19 VI 2009

2009-06-19T14:42:00.000-07:00

Śnił mi się projekt "Makbeta" (którego niedawno projektował II rok). Niezły projekt.

18 VI 2009

2009-06-18T10:16:00.000-07:00

Jedna scena z dłuższej sekwencji.
Z Pauliną, Mikołajem i być może jeszcze kimś jedziemy autobusem z Katowic do Mikołowa. Droga jest długa, a poza tym panuje dziwne przemieszanie pór dnia. Część z nas stoi, część z nas siedzi, raczej w tylnej części autobusu. Bardziej z przodu zauważamy w którymś momencie Nicka Cave'a. Zaczynamy śpiewać jakąś jego piosenkę - moi towarzysze głośniej, ja ciszej. Nick również zaczyna śpiewać, później zaś podchodzi do nas, wyciąga notes i długopis, i zaczyna rozdawać autografy. Podaje mi kartkę i długopis, mówiąc, żebym sam napisał dla siebie dedykację, a on złoży podpis. Pytam (po angielsku), co mam napisać, on zaś odpowiada, że to, co chciałbym, żeby mi powiedział.

14.06.09

2009-06-14T14:25:00.000-07:00

byliśmy na plenerze, na który mamy jechać 24 czerwca. była z nami rzeźba, mimo że oni nie jadą, oraz inne osoby spoza w ogóle 1 roku i pracowni. nie pamiętam jednak kto. najpierw wchodziliśmy pod wysoką górę z dużymi ciężkimi plecakami, takimi turystycznymi, jakbyśmy pojechali w góry a nie na plener. jak dotarliśmy na górę okazało się, że każdy z nas miał ze sobą deskę z obrazem i naszym zadaniem było zrobienie czegoś na kształt wieży z tych desek. ustawialiśmy je jedna na drugiej. to były obrazy, wymiarów około 100x70, każdy miał coś innego. moja deska była cała biała i były na niej czarne mazy (chyba 4 takie plamy szerokim pędzlem machnięte czy coś). deska maćka z rzeźby miała namalowane coś niebieskiego. martyna (koleżanka z mojego wydziału) miała na swojej portret, taki linearny charakterystyczny dla niej, bo ona zawsze takie malowała i miała ich pełno jako prace domowe. pozostałych nie pamiętam, każdy miał coś innego, a niektórzy mieli puste deski. ustawialiśmy jedna na drugiej w niepojęty sposób, bo nie mieliśmy żadnej drabiny ani nic. robiliśmy to na łące, na jakimś szczycie góry. martyna weszła ze swoją deską na samą górę (jak?). moja deska była ulokowana gdzieś nisko, ale nie na samym dole. a potem poszliśmy stamtąd i ja kłóciłam się o coś z sandrą (z malarstwa) ale nie pamiętam o co.

Oo'

13 VI 2009

2009-06-13T02:45:00.001-07:00

Śnił mi się mail od prowadzącej zajęcia z poetyki, w którym napisała, że jak na razie kolokwium zaliczył trzy osoby, w tym ja, co do reszty nie jest pewna.
Miejmy nadzieję, że proroczo.

9 VI 2009

2009-06-10T10:25:00.000-07:00

We śnie jestem Harrisonem Fordem. Gram w jakimś filmie z (chyba) Julią Roberts. Poza nami dwojgiem nie ma jednak ani reżysera, ani żadnej ekipy. Nic. Zmierzcha. Znajdujemy się na rozległym, pagórkowatym polu, porośniętym wysoką trawą. Stoi tam rusztowanie jakiego używa się na budowach.
W którymś momencie perpektywa się rozmywa - jestem niby ciągle Harrisonem, ale sytuację obserwuję całkiem z zewnątrz. Ford jest, jak się zdaje, pijany, zatacza się i przewraca koło rusztowania. Julia wspina się na nie, i stamtąd mówi mu, że dopóki będzie w takim stanie, ona nie będzie z nim pracować. Powoli zaczynam się wspinać na najbliższe wzgórze, jednocześnie robi się jasno. Na wzgórzu znajdują się krzewy róż. Podchodze do nich i wyciągam rękę, a wtedy zbliża się do mnie wielka czarna pantera. Kładzie łapę na moim wyciągniętym w przód przedramieniu i łasi się. Zastygam przestraszony, widzę bowiem, jakie ma potężne pazury. Kawałek dalej stoi niska drewniana chatka o płaskim dachu - wychodzi z niej jakiś mężczyzna i mówi, żebym się nie bał.

25 V 2008

2009-05-25T02:42:00.000-07:00

Nagle znikąd pojawiam się w paryskim metrze. Wsiadam po pociągu jadę kawałek, a potem wracam. Siedzę na schodach stacji. Nagle wpada na mnie Natalia. Ściąga perukę i okazuje się, że pod spodem ma ścięte na krótko, pofarbowane na biało, włosy. Cieszy się, że mnie widzi, ale w sumie, to miała się spotkać ze znajomą z liceum, która stoi parę kroków za mną. Czuję się zagubiony, bo w sumie to nie wiem, do kogo innego mogę iść w Paryżu. Mówię jej, że przyleciałem razem z chórem uś i pokazuje jej zdjecie - jakieś 6 osób, nie ma na nim mnie, są ustawieni jak rodzina i wszyscy są blond i oczy im się świecą jak w "wiosce przeklętych". Wyłazimy z metra i trochę chodzimy po mieście oglądając kluby widzę jeden lokal `17 m do wynajęcia. Bardzo ładny.
Potem, nagle w Katowicach, oglądam lokal pod herbaciarnię na wojewódzkiej. Jest zajebisty, ale w rzeczywistości tak nie wygląda.

24 V 2008

2009-05-25T02:40:00.000-07:00

Jestem na konwencie (wszyscy wiedzą jakim :P). Odbywa się on w miejscu obozu harcerskiego, na którym kiedyś byłem. Przyjechałem tam z tydzień wcześniej i włożyłem mnóstwo pracy w pomoc z przygotowaniach. A potem nagle zjeżdżają się ludzie i kiedy chcę wziąć klucze do domków dla siebie i moich znajomych okazuje się, że już nie ma.

9 V

2009-05-09T10:13:00.000-07:00

wchodzimy dużą grupą osób do sali kinowej, są to ludzie z mojej uczelni oraz innni znajomi. z osób które pamiętam napewno były tam patrycja i sandra z malarstwa, dagna (kumpela z medyka) oraz beata (rzeźniczek). zajmuję jakieś miejsce, jednak ktoś mi zasłania. przesiadam się. znowu coś mi przeszkadza. po raz kolejny zmieniam miejsce. dzieje sie tak pare razy. albo jestem za blisko/za daleko/jest mi niewygodnie/ktoś zasłania i nie mogę znaleźć sobie miejsca, a film już się zaczął. pamiętam, że fotele były niebieskie. wreszcie siadam w najniższym rzędzie, ale potem, już po raz ostatni przesiadam się rząd wyżej - do drugiego od dołu. siadam koło jakiegoś starszego faceta, którego znam, ale nie wiem kim on jest. nie pamiętam też jego twarzy. facet je popcorn i rozmawia ze mną.
następnie jesteśmy czymś w rodzaju zorganizowanej wycieczki, takiej jak w postawówkach albo na obozach ze Ścisłym Planem Dnia. uświadamiam sobie, że kino było jej elementem. mamy zwiedzać. wsiadamy w coś na kształt London Eye, które jedzie poziomo. jedziemy do wrocławia (nie wiem gdzie byliśmy na starcie), a następnie do katowic, które są bardzo górzyste i są skałki do wspinaczki. jestem w wagoniku z michałem, dagną i jej chłopakiem.
następnie wysiadamy z wagonika i nagle znajdujemy się na parkingu. jesteśmy na jakimś campingu, czy biwaku czy coś, bo mamy na sobie sportowe ciuchy. pamiętam że michał miał takie oliwkowe spodnie do kolan i koszulkę z croppa, jaką ma w rzeczywistości a dagna i ja byłyśmy ubrane na jasno i miałyśmy takie ciuchy w stylu safari, whatever O_o ja stoję przy naszym samochodzie, którym przyjechaliśmy (wagonik poszedł w niepamięć), a michał i chłopak dagny stoją przy rozkładanym stoliku polowym (białym) i oglądają jakieś ulotki. dagna idzie z oddali przez parking niosąc wielkie kartonowe pudło pełne noży, które mają nam być niby potrzebne do czegoś. z wysiłkiem stawia na ziemi ciężkie pudło i mówi wkurwiona: "bardzo dziękuję dżentelmenom za pomoc", ale oni udają że tego nie słyszą.

2 V 2009

2009-05-02T10:32:00.000-07:00

Najpierw śni mi się, że K., koleżanka z roku hodująca konie, zaginęła. Idę polną drogą, pośród drzew, zdaje się, że poszukuję jej - razem z innymi. Jednocześnie mam przebłyski - fragmenty wizji, w których widzę ją jadącą konno w nocy, natykającą się na jakiegoś mężczyznę. I czuję, że jej nie znajdę.
Potem sen całkiem się zmienia. Jest noc, w jakimś mieście, które jest mi zarazem znane, jak i całkiem obce. Właśnie wyszedłem z domu, wędruję ulicami, czuję się samotny i zagubiony. Otacza mnie mgła, mży - niezbyt przyjemnie. W końcu, snując się po ulicach, trafiam na podwórze, światło - i otwarte drzwi. Wchodzę.
Wita mnie kobieta, znacznie starsza ode mnie, blondynka. Jej twarz, już nieco przekwitła, wygląda na zmęczoną i nieco zniszczoną życiem. Nie jest specjalnie atrakcyjna. Mimo to coś mnie do niej ciągnie. Miejsce, do którego trafiłem, przypomina opuszczoną, zdezelowaną łaźnię lub coś podobnego. Długie pomieszczenie, wyłożone w całości białymi kafelkami. Na środku ustawiony niski (na modłę japońską), długi stolik, zastawiony rozmaitymi potrawami. Na końcu - podwyższenie. Tam z sufitu zwieszają się trzy prysznice (są tak umieszczone, że chcąc się umyć nie stoi się przy ścianie, lecz zasłania się kotarką ze wszystkich czterech stron). Dodatkowo od głównego pomieszczenia odchodzi kilka mniejszych klitek, które służą za pokoje do spania. Rozmawiam z kobietą, która jest w tym miejscu gospodynią. Mówi, że mogę zostać, zjeść tu i przenocować. Gdzieś w trakcie rozmowy miga mi scena, gdzie leżymy razem, objęci.
Później jest dzień, odwiedzam to miejsce z rodzicami w ramach poszukiwania dla mnie mieszkania na studia. Teraz już wiem, że mieszka tam więcej osób (zdaje się, że czternaście). Zastanawiam się, co powiedzieć rodzicom, by pozwolili mi tam zamieszkać - miejsce wygląda naprawdę nędznie, ale ja zdaję sobie sprawę z niezwykłą jasnością, że chcę - muszę zostać tam, z tymi ludźmi, by zyskać spokój ducha.

24 IV 2009

2009-04-24T00:13:00.000-07:00

Siedzę z Ignacym (tak, wiem, że widziałem go przelotnie jeden raz w życiu; co z tego?) w jakiejś wąskiej klatce schodowej. Zdaje się, że to jakieś boczne zejście w kilkupiętrowym domu handlowym (coś w rodzaju Skarbka). Gadamy o czymś, potem ja wstaję i idę na wyższe piętro, do sklepu. Nie wiem po co. Potem, gdy wracam (w przejściu, zamiast drzwi, są takie szerokie pasy półprzezroczystej folii - jak na filmach w rzeźni), zamiast od razu zejść, staję na skraju schodów i patrzę w dół. Widzę, że Ignacy z kimś tam w najlepsze rozmawia i wydaje mi się, że rozpoznaję tą osobę. Schodzę więc. Okazuje się, że zamiast ciągnących się jeszcze daleko daleko w dół schodów (jak na początku), teraz znajdujemy się w jakimś niedużym i dość ciemnym pokoju. Ludzie, którzy się pojawili, to moi dawni znajomi z Mikołowa: Blady, Ślepy i Wienzu. Wszyscy są bardzo zaskoczeni moim pojawieniem się i cieszą się, że mnie widzą. Potem odwracam się, i widzę, że jest tam jeszcze więcej ludzi, w tym A. - która we śnie zamiast ciemnobrązowych, ma różowe włosy, A.A. (znajoma z szermierki, znana niektórym na tym blogu) i chyba jeszcze parę osób. W ogóle to chyba jakaś impreza. Potem, kiedy wychodzimy na zewnątrz, podjeżdża samochód i ze środka wysiada A.M. (kolejna znajoma z szermierki), która strasznie entuzjastycznie reaguje na moją obecność. A potem dzwoni budzik.

23 IV

2009-04-22T23:30:00.000-07:00

generalnie cały sen kręcił się wokół tego, że miałam dziurawe i strasznie popsute zęby, które wypadały od środka (zn zostawały te ścianki, więc na zewnątrz nie było widać, że coś jest nie tak, a ząb był pusty w środku). to trzonowce tak wypadały, bo reszta normalnie się wykruszała. ogólnie widziałam te zęby w przybliżeniu, jakbym była bardzo mała i znajdowała się wewnątrz jamy ustnej, chociaż były to moje własne zęby. wyglądało to ohydnie, ale nic mnie nie bolało. tylko jakiś piach mi wchodził w te dziury i inny syf Oo brzydki sen bardzo.

(bo w ogóle w realu mam plamke na jednym zębie i wybieram się do dentysty od jakiegoś miesiąca i się boję i wybrać nie mogę ._.)

16 IV 2009

2009-04-15T15:50:00.000-07:00

Uf, pierwszy sen od dłuższego czasu, który zapadł mi w pamięć na tyle długo, żeby go tu opisać.

Wszystko dzieje się w nieokreślonej przyszłości.
Najpierw pocieszam Tolkę, która płacze i jest gruba. Bardzo.
Potem idę z jakąś dziewczyną - ma z 7 lat. To moja córeczka. Ale mówi w bardzo dorosły sposób. Pyta się mnie czemu tak dużo podróżuję, czemu nie jestem w domu, a ja jej odpowiadam, że nie mogę żyć inaczej.

8 IV

2009-04-08T03:22:00.000-07:00

Jestem w sali wykladowej. NIby mają być zajęcia z konstrukcji. A ja nic nie mam na nie przygotowane ( w rzeczywistosci też nie mialam). Rozmawiam z pania doktor S. ( ze studiow)a ona zaprasza mnie na fotel w koncu sali ( tak jak zawsze jest u foniatry) po czy zakłada mi taka pół obręcz na lewe ramie ( foniatra zawsze zakłada na szyje) siada przede mną i majstruje cos przy skrzynce na biurku po mojej prawej. Trzyma też w rece taką plastikowa formę na zęby. Ja przerażona przypominam sobie film requiem dla snu gdzie babka miala eletrowstrzasy i miala takie coś w buzi żeby się nie gryźc. Po czym pytam czy to będą elektrowstrząsy. A ona mówi, że tak , bo tylko tak sie da to wyleczyć. Po czym ja przerazona wstaje, ściagam ta obrecz z ramienia i mowie babce, ze ja sie boje prądu i nie chce i uciekam. Potem ona mi mówi, że tylko tak się da to wyleczyć. Po czym ja podchodzę do maszynki i patrze jakie to ma natężenie bo myślę, że może jakby miało małe to się skuszę. A potem jestem w nocy generalnie gdzieś na mieście. joł

1 IV 2009

2009-04-01T15:02:00.000-07:00

Najpierw jestem w jakiejś komorze wykutej w brązowych skałach. Chyba jest ze mną Natalia. Oswajamy Warana z Komodo, albo inną gigantyczną jaszczurkę. Czuję jej ciężar i to jaką suchą ma skórę. Gorzej, że w pewnym momencie zwierzak odkrywa, że polowanie na moje buty to fajna zabawa. Goni mnie po całym pomieszczeniu.
Potem jestem na podwórku u babci na wsi. Chcę iść do szopy po coś, a tam w drzwiach niespodzianka - wilczyca założyła sobie legowisko. Ostrzegawczo obnaża zęby. Odwracam się na pięcie i kieruję do domu. Zaganiam babcie do ważkuchni i szybko zamykam za nami drzwi. Te, niestety, trzymają się zawiasków resztkami sił. Wszędzie są ogromne szary. Słyszę, że coś dopada drzwi, potem ogromny nos węszy, przez szczeliny widzę pazurzaste łapy. Chwikę później spoglądam przez okno i widzę, że babcia siedzi tam na huśtawce z jakimś szczeniakiem na kolanach. Do drzwi dobijał się jakiś inny szczeniak, nie wilczyca - ta wciąż siedzi w drzwiach.
W ostatniej scenie jestem przy jakimś gigantycznym biurku. Po drugiej stronie stoją dwie dziewczyny. Jedna mówi:
-I do tego mieć mieszkanie?
Ja: - Nie ma problemu.
-Bez kredytu i ryzyka?
-nie ma problemu.
-I do tego pozostając wegetarianinem?
-nie ma problemu.
Mówi do tej drugiej, z ironią, jaki to jestem bezproblemowy.

29.03.2009

2009-03-30T11:14:00.000-07:00

Jest piękny, słoneczny dzień. Idę za ludźmi z moich studiów. Cały mój rok drepcze gęsiego za Dziwną Panią od rosyjskiego. Przedzieramy się przez wysokie trawy. Po jakimś czasie znajdujemy się w opuszczonym, zaniedbanym sadzie. W środku znajduje się ogromna jabłoń (bardziej przypomina baobab). Dziwna Pani wchodzi do ogromnej dziupli. Reszta również. Dziwię się jak to możliwe, żeby 20 osób się zmieściło na tak małej przestrzeni.

W dziupli znajduje się Petersburg, który wygląda jak Minas Tirith. O_o Z moim rokiem jesteśmy na wycieczce czy wymianie. Mamy czas wolny, więc korzystając z okazji postanawiam znaleźć Plac Czerwony. Żeby było zabawniej, znajduję go z Kremlem, Soborem Wasyla i całym dobrodziejstwem inwentarza. Wchodzę do soboru, bo zawsze chciałam zobaczyć jak to w środku wygląda. Wnętrze okazuje się kubek w kubek jak Katedra w Katowicach.

Spaceruję ulicami i wkurzam się, że nas zabrali tutaj a nie do Moskwy, bo przecież każdy wie, że w Petersburgu wszyscy mówią po niemiecku. Spotykam Tolkę i Ankę, które tu studiują. Dziewczyny mówią, że idą coś zjeść i bym poszła z nimi.

Idziemy ulicą, która wygląda jak Godzka w Krakowie. Wchodzimy do jakiegoś baru mlecznego. Siadamy przy stoliku i po chwili kelner przynosi dwa obrazy. Dzieło van Gogha daje Paulinie, a Muncha Ance. Kelner odchodzi, a Dziewczyny jedzą płótna jakby to były wafle.

21 III 2008

2009-03-21T04:14:00.000-07:00

Sen na rozpoczęcie wiosny.
Jestem na treningu. Razem ze mną są tam ludzie z SFA, z Krakowa, oraz ci, z którymi trenowałem dawno temu w Mikołowie. Trening odbywa się na sali gimnastycznej w Koperniku. W którymś momencie na sali pojawia się Kula. Kiwam mu głową i mówię "dzień dobry". On coś do mnie mówi, ale stoję w pewnej odległości od niego, więc nie słyszę. Podchodzę do niego, on mówi, że musi dla nas przygotować jakieś ćwiczenie (nie chodzi mu jednak o trening, tylko o lekcję informatyki - przechodzi mi przez myśl, że mu się coś pomieszało i myśli, że jestem w I D). Podchodzimy do biurka stojącego przy ścianie, on pokazuje mi jakąś kartkę, na której jest chyba program nauczania informatyki. Wskazuje jeden z punktów przy końcu, "programowanie w języku DOB-OS" i mówi, że prawdopodobnie z tego.
W międzyczasie kończy się trening, wszyscy udają się do szatni, więc idę za nimi. Szatnia jest malutka, pomalowana na jasnozielono - taki typowo szkolny (albo szpitalny) kolor. Stoją tam również sporych rozmiarów lodówy, takie, w jakich w supermarketach są wystawiane lody, mrożonki, itp. W jednej z nich (z zasuniętą tą przezroczystą pokrywą) zauważam A. i S. - dawnych przyjaciół, którzy też, jak się zdaje, byli na tym treningu. Są już przebrani, mają na sobie kurtki i szaliki. Bardzo chcę z nimi porozmawiać, ale przez szybę nie mogę, poza tym zauważam na ich twarzach wyrzut - są na mnie o coś obrażeni. Przebierając się patrzę na nich, kiedy już jestem prawie gotowy, oboje nagle wychodzą. Kończę więc ubieranie jak najszybciej, żeby ich dogonić.
Wychodzę z szatni do sieni w swoim domu. Jest późna noc, na zewnątrz wyje wiatr, w powietrzu latają liście, zdaje się, że pada ulewny deszcz. Gdy otwieram drzwi, do sieni wpada Nero - mój pies. Wyganiam go na zewnątrz, sam również wychodzę i w tym momencie orientuję się, że nie mam klucza, żeby za sobą zamknąć. Wracam więc, czując coraz większą desperację, bo A. i S. są coraz dalej i może nie zdążę ich już złapać (mieszkają nieopodal mnie). Kiedy już jestem w sieni (a Nero ze mną), zauważam, że przez bramę wjechał jakiś samochód. Myśląc, że to mój kuzyn, zamykam co prędzej drzwi (co ciekawe: w zamku tkwi klucz; mnie jednak najwyraźniej potrzebny był mój własny). Słyszę głos wołający "Artur!" i zdaję sobie sprawę, że się pomyliłem, że to nie mój kuzyn. Otwieram drzwi Kocykowi, który jak się okazuje przyjechał z moim kluczem. Potem jeszcze coś mi mówi. A potem się budzę.

14 III 2008

2009-03-16T13:05:00.000-07:00

Końcówka snu.
Wbiegam na na peron Dworca w Bytomiu. Już kiedyś w snach stąd odjeżdżałem, chyba jechałem na Jurę. [W moich snach siatka torów kolejowych wygląda dziwnie. Tarnowskie Góry są już "za jurą", ale jedzie się tam inną trasą niż na Kalety. Gdzieś po drodze torowiska w obu tych kierunkach przecinają się, bo kiedyś przy nich szedłem we śnie. Z Bytomia, wiec, można jechać do Katowic, Lub Tarnowskich Gór, dwoma trasami - przez Kalety lub Jurę...]
Stoją 2 pociągi obok siebie. Mam jechać do Katowic. Jestem prawie pewien, że mój jeszcze nie nadjechał, ale nie mogę ryzykować. Wiem, że ten po prawej nie jest mój, ale na tym po lewej nic nie pisze. Wskakuję do środka. Zaraz potem drzwi się zatrzaskują i odjeżdżam. I wtedy widze, że na ścianie piszę że ten pociag jedzie gdzieś tam, a nie do katowic, a na dodatek jest pośpieszny i zatrzyma się dopiero na większej stacji. Idę kawałek przez pociąg zdenerwowany, ze nie mam biletu. I zatyrzymuję się przed drzwiami. Jest tam jakaś kobieta, która jest w tej samej sytuacji.
W końcu przychodzi kontroler. Taki typowy gbur. Coś tam się mu tłumaczę, ale widzę, że nie bardzo. Pokazuję mu na dowód bilet, do Katowic z Bytomia. Ku mojemu zdziwieniu kasuje go i idzie dalej.

16 III 2008

2009-03-16T12:56:00.000-07:00

Lecę samolotem do Rumunii. Na mapie ma ona wygląd Ukrainy, ale znajduje się tam gdzie Rumunia - trochę na południu. Lecę gdzieś nad Krym, który jest jakąś wielką metropolią. Lecę tam ogromnym samolotem i podróż trwa dłużej niż do Londynu, co strasznie mnie dziwi. Na dodatek lecę tam z Ania S. A stewardessy podają wódkę w butelkach 0,25, na tacach.
Kiedy tam dolatuję, jestem z Pauliną w górach rumuńskich. Idzie z nami ktoś jeszcze. Myślimy jak wrócić do Polski. Myślę, że świetną przygodą byłoby wziąć pociąg. Wsiadamy do jakiegoś pociągu i jedziemy. To wagony z kuszetkami. Siedzę na jednym z lóżek, Paulina po drugiej stronie i oglądamy góry za oknami pociągu. Ten ktoś 3 śpi w lóżku na dole. Potem idziemy przez las, jest dużo śniegu. Znajdujemy cmentarz. I jakiegoś faceta, który chyba chce nas zabić, ale udaje, że wcale nie. Kiedy pytam się go o najbliższą wioskę, mówi, że żadnej nie ma. Potem za nim idę i zaraz za cmentarzem jest wioska. Jest tam pole namiotowe. Namioty różnych kształtów są poprzykrywane jakimiś płachtami, jakby były nieczynne. Wchodze do baru i pytam się człowieka, czy można tu rozbić namiot. Mówi, że nie bo nieczynne i jedzenia też nam nie sprzedadzą. Wyciągam mapę i pytam sie go gdie jest najbliższa stacja kolejowa, bo chce wrócić do Polski. Mówi, że nigdzie nie ma torów. Dziwię się, bo przed chwilą jechałem pociągiem. Wracam o moich towarzyszy i próbujemy ustalić, gdzie w takim razie jesteśmy. Znajdujemy, zaraz nad Krymem, kawałek torów, prowadzący znikąd - nigdzie.

5 III 2009

2009-03-05T01:43:00.000-08:00

Znów byłem w jakimś miejscu w realnym świecie, ale uciekałem to znaczy biegłem w stronę wyrwy, do tego ciemnego miejsca, wiedziałem, że muszę przed czymś uciec do swojego czasu. Czułem, że coś wyciąga za mną swoją rękę z wielkim szponem, że jeżeli on mnie choćby muśnie to będę zgubiony, bo nigdy nie wrócę do swojego czasu.
Cała sprawa była w tym śnie już dość jasna, ale dawno nie miałem takiego koszmaru, żebym się obudził w nocy, dlatego niewiele pamiętam z fabuły, a zostało mi jedynie wspomnienie tej akcji.

2 III 2009

2009-03-05T01:37:00.000-08:00

Sen był niesamowicie realny - wcale nie wiedziałem że to sen.
Byłem chyba u babci i okazało się, że jest rok 2005. Nie wiedziałem jakim cudem cofnąłem się w czasie, ale byłem strasznie zdenerwowany, przecież czekają mnie ważne rzeczy niedługo, nie mogę się teraz cofać w czasie.
Coś się stało i wydawało mi się, że już wszystko ok.
Szedłem gdzieś z plecakiem i nagle zobaczyłem, że mam w nim szczoteczkę do zębów, którą miałem jakieś pół roku temu (w rzeczywistości nie pamiętam moich starych szczoteczek ==), na dodatek była jeszcze całkiem nowa. Zrozumiałem, że nie przeniosłem się w czasie tam gdzie chciałem. Nagle zapadłem sie w jakieś ciemne miejsce i czułem potworne ciśnienie i rozdzieranie i wiedziałem, że coś próbuje mnie zgubić w czasie. Zacząłem się z całych sił koncentrować na uczuciu leżenia na lóżku, na którym zasnąłem i pidżamie w którą byłem ubrany, bo wiedziałem, że tylko takie rzeczy mogą ściągnąć mnie do mojego czasu.
Obudziłem się i pierwsze co zrobiłem, to sprawdziłem, że to faktycznie ta pidżama i ten czas.

28 II 2009

2009-03-05T01:34:00.000-08:00

Nie pamiętam snu z nocy.
Rano obudziłem się, sięgnąłem po komórkę i zobaczyłem, że jest 17 (??). Stwierdziłem, że to niemożliwe, żeby było tak późno, przecież byłem umówiony na 15.
Zasnąłem jeszcze raz i znów się obudziłem. Tym razem na zegarku była 13. Stwierdziłem, że to wciąż trochę za późno. Poszedłem znów spać.
Tym razem była 9 - obudziłem się naprawdę.
Dawno nie miałem fałszywych pobudek.
Piszę o tym ze względu na zbieżność motywów z kolejnymi snami.

24II samolot

2009-02-24T09:04:00.000-08:00

Bujam sie jakoś po gliwicach, choć tylko w domyśle są to one. Mam się spakować i gdzieś jechać. Mam tez spotkac się z rafałem bo z nim mam jechać. Spotykam moją katechetkę z podstawówki (?) coś z nią rozmawiam. Po drodze spotykam także jakąs parkę. generalnie zbiera się ekipa i wszyscy udaja się ze mną na lotnisko. Jest tam mało ludzi. Siedze z mama i mowie ze chyba powinna byc odprawa. Zaczynają nas prosić do odprawy, ja szybko biegne do kiosku po baterie do aparatu, żeby porobić zdjecia samolotu i jak bedziemy lecieć. Mowie mamie zeby szybko szła do odprawy to zajmiemy miejsca przy oknie. Gdy wchodzimy do samolotu okazuje się, ż enie siedzimy w poprzek tylko wzdłuż samolotu, więc wszyscy patrzymy w małe okienka. Cieszę się, że zobaczę zachód słońca.

23 II 2009

2009-02-23T14:53:00.000-08:00

Idę przez dworzec w Bytomiu. Nie wygląda jak prawdziwy, ale znam tę budowlę z innych snów. Mroczne perony, podziemia, kiedy nimi idę jestem pewien, że na górze pociągi mają parowe lokomotywy.
Potem idę przez sam Bytom, ale wygląda trochę jak Gliwice (koło biedronki) a potem zupełnie jak ulica Plebiscytowa w Kato, od Katedry w dół. W końcu skręcam w "Dąbrowskiego", ale to strasznie ponura okolica. Wchodze do mieszkania.
W mieszkaniu jest mój dziadek i babcia, która nie żyje, i jacyś goście chyba też moja mama. Przez chwilę słucham audycji starym radiu, przekazu z sejmu. Słyszę głos ministra Rostowskiego, który grzmi: "gdzie jest władza lokalna?! Gdzie są samorządy? Tylko od nich zależy czy wyjdziemy z kryzysu! A przede wszystkim gdzie jest Autonomia Śląska?!" Po tym ostatnim zapadła w radiu straszna cisza, a potem posłowie zaczęli krzyczeć i gwizdać. Nie słuchałem dalej.
W tym mieszkaniu, w kuchni lub łazience jest kawałek urwanej tapety. Deklaruję się, że pójdę kupić nową, bo sklep jest blisko.
Zbiegam po obskurnej klatce schodowej, która owija się wokół windy. Na jednym półpiętrze jest jakiś chłopak, ale tylko przyśpieszam, bo boję się że chce mnie okraść. Słyszę potem, że za mną krzyczy, ale nie zatrzymuję się.
Szybko wchodzę do sklepu, znów na Plebiscytowej. Kobieta, która go prowadzi, ma już tam tylko skromne stanowisko, kawałek ściany, resztę zajmuje inny sklep. Żali mi się, że podnieśli jej czynsz trzykrotnie. Widzę, że już w ogóle nie ma tapet.
Wchodzi ten chłopak z klatki schodowej. Mówi mi, że coś zgubiłem i daje mi monetę 2 euro, a ja wiem, że dostałem ją kiedyś od kogoś na szczęście, że jest ważna.

Potem była część snu zupełnie inna w postrzeganiu, bo patrzyłem z zewnątrz, ale to co się działo było dla mnie jak film, czułem się jakby nie pochodziło "ze mnie" jak jest normalnie ze snami, ale jakby przyszło z innego miejsca. Nie pierwszy raz mam coś takiego. Zawsze wtedy postaci zachowują się zaskakująco ich dialogi są bardzo żywe, nierzadko ironiczne i śmieszne. Niegdy nie jestem w stanie oddać ich brzmienia a jedynie sens. Tak jest i teraz.

Był to proces. Oskarżona była rodzina reprezentowana przez kobietę. W zasadzie to oskarżony był jej mąż, ale go nie było. Oprócz tego była sędzina i prawnik. Ten prawnik popadł w niełaskę i musiał mieszkać w dzielnicy biedoty (chodziło o okolicę mieszkania z pierwszej części snu). Wcześniej urzędował na pocztowej i widać było, że nie zdążył jeszcze zmienić swojej wizytówki. Twarz miał lekko poobijaną, jakby ktoś z miejscowych już go dopadł.
Sędzina w pewnym momencie orzekła, że sprawa zostaje "umorzona", co znaczyło tyle, że wina została potwierdzona i teraz oskarżeni muszą trafić pod kuratele prawnika, który zrobi z nimi porządek. Sędzina powiedziałą na głos, że bedzie musiała wysłać ją do centrum, a dokładniej na pocztową ileśtam (co było starym adresem tego prawnika). Spytała się nagłos do kogo może ona tam trafić. Prawnik odpowiedział, że do niego bo znów się tam przeprowadza (ta sprawa mu to jakby załatwiła).
Była to bardzo zła sytuacja, bo on wykorzystał złą sytuację rodziny i zwalił na nich winę, żeby móc wrócić na stanowisko, a przez to stać się ich "organem sprawiedliwości" bo trafią pod jego kuratelę.
Kobieta podeszła do niego złapała go za krawat i z mocą przydusiła po ścianę. Palnęła świetną mowę ale chodziło o to, żę żałuje, że prawnik nie był bogatszy w chwilach swojej największej biedy i gdyby wiedziałą że tak się to skońćzy to sama pożyczyła by mu 2 złote, żeby ci co mu poobijali twarz, zabili go dla tych pieniędzy.

btw

2009-02-23T08:37:00.000-08:00

jeeej, widze, że arek jest na szóstym miejscu w naszych tagach, dobrzeeeee!

23.02.09

2009-02-23T08:10:00.000-08:00

idę na jakąś imprezę, która odbywa się chyba w czyimś domu. raczej nie jest to żaden klub. wchodzę sama, nikt mnie nie wita. w przedpokoju stoi pełno porozrzucanych par butów, co oznacza, że goście już są w środku. przyglądam się im i po butach rozpoznaję kto jest na imprezie. poznaję buty michała, magdy (dziewczyny z mojego gimnazjum), liwki i paru innych osób. nie szukam ich jednak, nie chcę ich spotkać. podchodzi do mnie jakiś chłopak który wygląda jak krzysiek, ale przedstawia się jako dominik. ma na głowie czapkę z daszkiem i jest niższy ode mnie (krzysiek jest wyższy). potem spotykam moją mamę (nie jestem już na tej imprezie, tylko gdzieś indziej. wydaje mi się, że to jest jakaś kuchnia, ale nie w moim domu, ani żadnym domu jaki znam). mówię mojej mamie, że poznałam na imprezie owego dominika i że myślę, że ona go zna. mówię jej jak wyglądał i jak miał na imię. moja mama mówi, że dominik to bardzo ładne imię.

22 II 2009

2009-02-22T12:18:00.000-08:00

Film pod dużym wpływem chaosu zawartego w "Obiecaj mi".

Idę albo jadę jakąś ulicą i spotykam człowieka, który chce sprzedać samochód zaparkowany na środku drogi. To chyba nie jest jego samochód i chyba jest kradziony, ale pomagam mu go odśnieżyć. Okazuje się, że to czerwony maluch. Ktoś podjeżdża i od razu go kupuje.
Gość który go sprzedał, daje mi jakieś pieniądze z tego.
Jadę do Wrocławia, Bóg wie po co, a kiedy wysiadam na stacji, która wydaje mi się bardzo nowoczesna, myślę, że musiałbym zadzwonić do Ani, to ją odwiedzę i może będę miał się gdzie przespać, ale nagle wpadam na Helenę i chyba Karinę. Coś tam z nimi rozmawiam.
Potem znowu gdzieś idę już w Katowicach, przechodzę koło Rialta idę do rynku, ale tuż za mostem, na ulicy jest moja mama, siedzi przywiązana taśmą do biurowego krzesła. Pytam się jej co się stało, a ona mówi, że ktoś ukradł jej prochy o_0, które wyglądają jak czerwone koraliki. Jeszcze widzę jak ten ktoś - czarna sylwetka wbiega na rynek i znika za zakrętem.
Biegnę tam, ale tam panuje totalny chaos. Jest pełno ludzi, wszędzie pełno tramwajów, nie wiem co się dzieje. Spotykam mnóstwo osób, w tym magdę wsz. (Z liceum) i generalnie wszystkich.

20 II 2009

2009-02-20T13:33:00.000-08:00

Dyktafon rzecze: "zamach na królową, pogrzeb Kaczmarskiego, zbieranie owoców, pigmalion gifted".
Okej. Sam już nie wszystko pamiętam.
Zamach na królową - widzę tylko młodą królową elżbietę, jak na znaczkach. Nie wiem o co chodziło.
Pogrzeb Kaczmarskiego. Szedłem przez powązki czy gdzieś i to miał byc jego pogrzeb, albo jakaś rocznica. W sumie to byłem ciekaw bo myślałem, że spotkam jakaś jego rodzinę, czy ludzi od których mógłbym się czegoś o nim dowiedzieć.
Szedłem od zewnątrz cmentarza, na początku było niewielu ludzi (wyglądało to jak pogrzeb mojej babci), ale potem wszedłem na główną aleję. Ludzi zaczęło przybywać. Znalazłem grób (bo byłem tam wcześniej) W sumie to też był przy głównej alei, ale tak zakamuflowany, że przykrywały do krany i chyba śmietniki, jakby ktoś kto go tam budował nie przypuszczał, że ktoś go będzie chciał kiedyś odwiedzać, a potem nikt z tym nic nie zrobił. Ktoś stał nad tym grobem, ale sie nie zatrzymałem tylko poszedłem dalej. I Nagle pośród grobów po lewej stronie zaroiło się od uroczyście ubranych ludzi. I ktoś chyba przemawiał. Pamiętam że biegłem do bram, oni stali po lewej stronie, coś się działo, a mi było tak dogłębnie smutno, co oni z nim (Kaczmarskim) zrobili, że zacząłem płakać i słyszałem Słowa z jego pisoenki dokładnie te "Nie lubię gdy mi mówią po imieniu. Gdy w zdaniu jest co drugie słowo - brat. Nie lubię gdy mnie klepią po ramieniu". Uciekłem w końcu.
(bezpośrednia kontynuacja) Szedłem ulicą i na balkonie na 1 piętrze stało 2 ludzi. Jeden z nich nawoływał przez mikrofon podłączony do starego magnetofonu, że są jeszcze miejsca na kurs tańca i innych przydatnych umiejętności finansowany przez UE.
Zbierania owoców nie pamiętam.
Potem śniło mi się, że ktoś dał mi jakiś wiersz na strzępie kartki. I on albo miał pigmaliona w tytule, albo treść się jakośmodnosiłą (ale nie chodzi to o gostka z mitologii, wiem, że moim śnie miało to jakieś inne, ale też archetypiczne zanczenie). A jak się wzieło pierwsze litery pierwszych słów w wersach to układały się w słowo "gifted"

19 II 2009

2009-02-20T13:19:00.000-08:00

Mętny sen.
Jestem w Kaletach, idę z moim kuzynem, pamiętam, że światło było jak na starych zdjęciach. To miejsce wcale nie wygląda jak Kalety. Gdzieś jest jakaś wieża. Chyba do niej idziemy albo w okolice.
Potem jestem w jakimś domu i to chyba jest dom mojego kolegi z Kalet (choć też wcale go nie przypomina). Idę do kuchni i spotykam tam jego siostrę, z którą chwilę rozmawiam, a potem ona pokazuje mi coś na komputerze - jego monitor jest stary, duży (ogromny), ale lekko obły. Nie potrafię określić wieku w jakim była. Chyba w moim - bo tak wyglądała, ale ona zawsze zachowywała się bardzo dziecinnie.
Potem jestem w jakimś innym domu. Nie wiem czy to to samo miasto. To nie dom, a raczej pałac. Ma sale a nie pokoje - tylko, że w tych salach mieszkają ludzie jak w mieszkaniach. Szczególnie na parterze. Jestem tam, bo jakaś kobieta chciała, żebym porobił zdjęcia reszcie jej mebli, żeby mogła je sprzedać. Na parterze wchodzę do jednej z tych sal. Jest ciemno, ale wszystko widać. Ogromne przestrzenie ścian i sufitu są wyłożone zielonym płótnem, bardzo delikatnym w liściaste wzory (podobną kapę na wersalkę miał mój dziadek z Kalet). Wygląda to bogato, ale czuć że to wszystko jest strasznie stare. Wciągam powietrze i jestem zachwycony jak jest czyste i świeże i wydaje mi się, że to własnie zasługa materiału na ścianach. Jest mi szkoda, że to nie tutaj mam robić zdjęcia.
Wchodze na górę, tu są normalne pokoje, Okna są zaciągnięte, ale na dworze jest środek lata, bo przez zasłony przesącza się takie ciężki złote światło. Jest duszno. Wszytsko jest złote od słońca i brązowe od desek podłogi. Wiem, że w pokoju niedaleko jest ta kobieta. Wchodze do innego (teraz dom przypomina trochę dom mojego taty) pokoju i widzę cudowny stolik i cośtam. Chcę zrobić zdjęcia stolika, ale widze że znajduje się na nim dziwna nowoczesna rzeźba chyba zrobiona ze szła. Takie jakby kominy czy odwrócone sople. Zaczynam im robić zdjęcia, ale wychodzą bardzo dziwnie. Jakoś nieostro.
W ostatnim ujęciu jestem w Katowicach. W piwnicy jakiejś kamienicy, ale jest to piwnica "nad ziemią" To znaczy poziom gruntu jest od podwórza dużo niżej i korytarz piwnicy wychodzi łukiem na zewnątrz. Mam podczucie średniowiecza bo wszędzie są nagie kamienie. W końcu przychodzi mu ojciec. Prowadzę go do jednych drzwi, starych drewnianych, zamykanych na kłódkę. Za nimi musi być jakaś mała komórka. Mówię mu, że super byłoby tu mieszkać, że bardzo podoba mi się to miejsce.
Potem patrze przez jedno z okienek na korytarzu na zewnątrz i widzę jakiś duży plac, powietrze jest czyste i chłodne. Jest biało więc to chyba zima. Mówię że super przestrzeń i że niedługo pewnie zostanie zagospodarowana bo tak w centrum. Na pewno będzie super.
Idziemy na koniec korytarza, tuż przy wyjściu stoi ogromny stół. Za nim siedzi jakaś stara kobieta. Pytamy się jej jaka jest cena. Ale ona siedzi i nic nie robi. Nie odpowiada. Czekamy tak dość długo, w końcu mója tata, który nie lubi czekać odchodzi coś tam psiocząc a ja mu przytakuję, mówię że faktycznie jest fatalnie i generalnie zauważam że to obrzydliwe miejsce.

16 II 2009

2009-02-16T08:45:00.000-08:00

Śniło mi się, że świat miał się skończyć. Życie, to była tylko taka gra, po której wszyscy rozjeżdżali się do domów. Prawie nikogo już nie było. Chodziłem po mieście i choć był dzień to wszędzie było ciemno bo zgaszono już światła. Rzeczywistość jakoś się rozjechała, a mi ciągle zostało coś jeszcze do zrobienia, nie chciałem wyjechać, a może nie umiałem.
Na placu przed katedra ktoś otworzył nawet, na te ostatnie kilkanaście minut, bar dla odjeżdżających ludzi. A mi coś ciągle mówiło, że muszę zostać.
Spotkałem mamę Natalii (nie Natalki). Jechała z 2 młodszych dzieci i chyba babcią. Mieli szofera. Mówili, że jadą na wakacje, ale ja wiedziałem, że odjeżdżają bo to już koniec. Podwieźli mnie kawałek, ale potem wysiadłem. Miałem ze sobą plecak naszykowany też do odjazdu. Wydaje mi się, że szukałem znaku, czegoś co pozwoli temu zapobiec, jakiegoś odwołania w ostatniej chwili.
Kilka razy się budziłem, ale zmuszałem się, żeby zasnąć na nowo, bo byłem ciekaw co się stanie jak wszystko się już skończy. Nie udało mi się. Budzik w końcu mi na to nie pozwolił.
EDIT:
Byłbym zapomniał, znów miałem napad paraliżu sennego. Tym razem nie byłem przekonany, że Szatan śpi na lóżku obok (być może dlatego, że to ja na nim spałem...). Obudziłem się w nocy nie mogąc oddychać - cała moja głowa była jakby zaciśnięta w imadle. Nie potrafiłem się w żaden sposób zmusić do wzięcia oddechu, ani otworzenia ust, moje szczęki były zaciśnięte, jakby coś je trzymało. Bałem się, że się uduszę.
Przypomniało mi się, że jak na człowieka "siada Zmora" to trzeba ją "zrzucić" czyli obrócić się na bok. Spróbowałem najpierw było ciężko, moje ruchy były strasznie wolne, wszystko było ciężkie. Ale udało się. No cóż, łatwiej wrócić do władania nogami i rękami niż przeponą.
To podobno jest dziedziczne.

9,II

2009-02-13T12:28:00.000-08:00

Jestem na lednicy. Jest ze mną Anka. Znajdujemy się tuż przy rybie w miejscu gdzi ezawsze tańczą ludzie. My jesteśmy tymi tańczącymi ludzmi. Ania patrzy na wszystko z zaciekawieniem i wygląda na ucieszoną, że tam jest. Ja czuję niezwykłą radość, że Ania jest ze mną i że dzięki lednicy nawróci się i odnowi się jej wiara i będzie szczęśliwa z Bogiem XD joł

12 II 2008

2009-02-12T05:42:00.000-08:00

Sen będący dowodem mojego zrasowania mózgu ostatnimi czasy.
Śniło mi się, że pojechałem na jurę na larpa. A tam zastałem moich znajomych z uczelni uwięzionych przez podłe elfy i zmuszonych do pracy w kopalni. Był tam jakiś dziwny system poddaństwa i nikomu by nie przyszło do głowy żeby się buntować. Cała akcja działa się naprawdę, nie w larpie.
Kiedy tam przybyłem wepchnęli mnie do jakiejś malutkiej windy - po drodze widziałem tych znajomych poupychanych w tym potwornych piętrowych górniczych windach, czekających na swoją kolej.
Kiedy byłem w środku puścili maszynerię w ruch. Zjeżdżałem jakiś masakrycznie długi czas - kiedy odkryłem, że jest tam wyświetlacz pokazujący moją pozycję, okazało się, że jestem dopiero w połowie. W końcu zaczęło się dziać z windą coś złego. Najpierw potwornie trzęsła, potem zaczęła przez nią przepływac woda, bo z lewej strony od góry uderzał w nią podziemny wodospad. Na konie całość zaczęła się zgniatać. Razem ze mną. Jak szalony zacząłem uderzać przycisk w górę. W końcu ruszyła i klatka odskoczyła do normalnej wielkości. Wiem, że to było na głębokości 1000 metrów.
Potem pamiętam były jakieś plany buntu - których ludzi uwolnić najpierw, żeby walczyli najlepiej i dali reszcie większe szanse na ucieczke.
A potem ktoś się mnie pytał (mnie, jako postaci bramina) "skąd jestem" i wiem, że miał na myśli "z jakiej szkoły, od jakiego boga" ale miałem pustkę w głowie i powiedziałem, że "z Ashmapuri" - stolicy raashtram.

8 II 2009

2009-02-08T03:29:00.000-08:00

Pojechałem autobusem na lotnisko - muchowiec. Potem szedłem lasem spory kawałek i nagle wyszedłem na jakieś wywyższenie z widokiem na ogromną, bardzo stromą górę wznoszącą się po prawej stronie. Pomiędzy mną a wzniesieniem przepływała jakaś ogromna rzeka. Było słonecznie, jak późna wiosna, lato. Pomyślałem sobie, że Katowice są zajebiste skoro miejską komunikacją można dotrzeć w góry. W ogóle okazało się, że jestem w jakiejś górskiej wsi. Nagle pojawiły sie jakieś kobiety z takimi samymi chustkami na głowach. Zszedłem ku rzecze. Po drugiej stronie 2 chłopczyków bawiło się sterowanymi radiowo łódkami.
----
Byłem gdzieś, chyba w okolicach mojej uczelni. To było znów postapokaliptyczne - wszystkie drogi były zarośnięte. Torowiska tramwajów zardzewiałe. Przystanek na który wyszedłem sprawdzić czy jesteśmy w dobrym miejscu mówił coś o jakiejś japońskiej szkole czy ambasadzie. Byłem tak z jakimiś znajomymi i ktoś nas podwoził do sklepu - marketu. Czekaliśmy na innych znajomych.Ze mną była Tolka i jeszcze ktoś. Z okna, jak jechaliśmy, widziałem Kasię Z. Była strasznie opatulona jakimiś puchowymi ubraniami. Cieszyłęm się, że udało jej się do nas dołączyć. Spotkaliśmy się w sklepie - z zewnątrz wyglądał jak ogromny supermarket, ale w środku okazało się, że nie zajmuje tego całego miejsca, ale jakąś 1/5. Znalazłem moich znajomych jak rozwaleni pod lodówkami wcinali coś rozmawiając z dziewczynami - sprzedawczyniami, o tym że wczoraj bło jeszcze dużo więcej wszystkiego.
Potem chyba musieliśmy już iść. Zobaczyłem siebie - wydaje mi się, ż3e to byłem ja. Ale byłem stary - miałem koło 40 jechałem na koniu, objuczony, śpiwór był przypięty z przodu siodła. Właśnie wyjeżdżaliśmy z lasu i taka zwykła ubita leśna droga zaminiła się z stary asfalt z wgniecionymi torowiskami. Wjechaliśmy w sam środek Katowic. Miasta nie widziałem. Ale chyba było równie zapomniane.

7 II 2009

2009-02-08T03:26:00.000-08:00

Chyba to hostel obejrzany 6 II wpłynął na mnie i na moją czasoprzestrzeń, bo zarówno fabuła snu poprzedzającego jego obejrzenie i następującego po filmie zgadzają się tematycznie z nim samym.
Śniło mi się coś jak połączenie hostelu i i scen z pulp-fiction gdzie (kto widział, wie których). W każdym razie ratowałem jakiegoś znajomego (który był nieprzytomny) z jakiegoś torturo burdelu.
Wiem, że wyciągałem go przez okno i okazało się, że nie pierwszy raz byłą to czyjaś droga ucieczki, bo mnóstwo tam było śladów - nie pamiętam jakich, acle coś takiego przyszło mi do głowy.

6 II 2009

2009-02-08T03:20:00.001-08:00

Śniło mi się, że wraz z paroma osobami zostaliśmy porwani. Były tam chyba moje siostry, był też chyba Artur. W sen wszedłem w momencie, kiedy przejęliśmy kontrolę nad sytuacją - to jest zabilismy porywaczy - chyba zrobił to Artur przy pomocy szabli. Kiedy to się stało, uświadomiłem sobie, że przecież ktoś mógł nas widzieć. Okazało się, że jesteśmy przetrzymywani w jakimś dwupoziomowym mieszkaniu w mieście - jedna ściana, ta od ulicy, była praktycznie cała we szkle. Kiedy do niej podszedłem zobaczyłem dom po drugiej stronie ulicy i mnóstwo ludzi w oknach, niektórzy z dziećmi. Oglądali chyba gwiazdy czy coś. Nie było sposobu, żeby nas nie zauważyli.
Zacząłem wszystkich poganiać, krzyczeć, że musimy się spieszyć. Wszedłem do jakiegoś saloniku i spłynęła na mnie senna wiedza, że tu nasi porywacze grali w jakąś dziwną grę, która polegała na podrzucaniu 5-złotówek. Ale że byli nieźle naprani, to nigdy nie zauważali, kiedy spadały im na ziemie. Odsunąłem kanapy i zacząłem zbierać pieniądze garściami - w końcu w ucieczce przydadzą nam się pieniądze.
Potem kiedy już mieliśmy wychodzić, okazało się, że nigdzie nie ma moich butów. Kiedy bezsensownie zacząłem ich szukać nikt mnie nie poganiał. W końcu sam uświadomiłem sobie, że to nie ma sensu i wylecieliśmy na dwór, wsiedliśmy do jakiegoś auta.

5.02.09

2009-02-05T07:49:00.000-08:00

przez ostatnie 2 dni miałam w nocy gorączke, a zawsze jak mam gorączke to śni mi się białe. kolor biały generalnie. tak jest zawsze.
natomiast dzisiaj już normalnie śniło mi się, że byłam na plaży nad morzem (polskim chyba). widziałam się z perspektywy trzeciej osoby. byłam ubrana w szarą koszulke na ramiączkach i szorty moje granatowe, miałam włosy zafarbowane na brązowo i spięte jakoś dziwnie do tyłu. łaziłam bez sensu wszędzie, kręciłam się ogólnie po tej plaży.
na plaży obywał się też jakiś event w stylu viva plażuje, czy inny rmf, było boisko do siatki, jakieś budy, pełno ludzi, muza itpy. była jakaś prezenterka, michał był, nasza kobieta z języka angielskiego i jacyś ludzie, ale nie pamiętam kto. potem podszedł do mnie jakiś anonimowy ksiądz i spytałam się, czy nie jest mu gorąco w tym stroju, bo przecież jest na plaży i grzeje jak skurwysyn, a on powiedział, że nie, bo przyszedł się tu napić zimnego piwka Oo

4 II 2009

2009-02-04T13:03:00.000-08:00

Miałem sen.
We snie znajdowalem sie w parku albo duzym ogrodzie - wygladal dosc dziko. Znajdowal sie tam staw, srodkiem biegla dosc szeroka grobla. Byl sloneczny dzien. Towarzyszyla mi malutka azjatycka kobieta - po trzydziestce - i bialy mezczyzna - jej przewodnik.
W ktoryms momencie u wylotu grobli spostrzeglem siedzacego lamparta. Przykucnalem, zeby mnie nie zobaczyl i powiedzialem o nim dwojce moich towarzyszy - przy okazji chyba zastanawialem sie, czy cos nam zrobi. Przewodnik odpowiedzial, ze chyba bede mial pierwszy okazje sie o tym przekonac.
W tym momencie owionelo mnie cos cieplego - jego oddech - i poczulem szorstki jezyk na policzku. Kiedy sie podnioslem, lampart uwiesil sie na mnie przednimi lapami i dalej mnie lize. Zaczalem go glaskac - mial najmieksze futro jakie mozna sobie wyobrazic. Jednoczesnie zastanawialem sie, kiedy odgryzie mi glowe.

(Wybaczcie brak polskich znakow, pisze z baaardzo dziwnego komputera.)

milion 31.01

2009-01-31T03:52:00.000-08:00

Siedże na skórzanej kanapie w banku śląskim, gdzie przyszłam z mamą i anią s, żeby wypłacić kasę. Gdy w końcu przychodzi moja kolej udaję się do okienka daję kobitce dowód i mówię, że chce wypłacić pieniądze. Ona się pyta ile, bo mam milion złotych. Ja się dziwię skąd, bo przecież zostało mi 50 zł na koncie. Ona mówi, że z pajacyka. Ja se myśle cholerka przecież klikam na pajacyka i to ja im daje kase a nie oni mi. Przerażam się, że to kasa jakiejś mafii i że mnie będą ścigać, że pomylili konta i wpłacili mi. Potem jednak orientuję sie, że w necie była loteria i ja tam podałam nr swojego konta i się okazuje, że wygrałam. Ucieszyłam się i nic nie wypłaciłam. Poszłam do mamy i pytam się co chce zebym jej kupiła bo mam milion na koncie. Po czym stwierdzam ze wzruszeniem, że możemy sobie kupić dom i zamieszkać razem. Wychodzimy z banku jest piękne słońce. Idę do sklepu "stradivarius" bo postanowiłam, że kupię sobie ciuchy jakieś. Znajduje tam moją koszulę przeceniona na 15 zł. Oglądamy chwilkę ubrania po czym wychodzimy. Jestem nagle w jakiś górach jest pełno śniegu, myślę sobie, że musze napisać do Wojtka, żebyśmy pojechali na snowboard bo moge go sobie teraz kupić. Rozmawiam chwile z Agatą czy też by chciała jechać na narty.
Budzę się i się wkurzam, że to sen:/

30 I 2009

2009-01-30T01:27:00.000-08:00

Ciąg dalszy sesji, tym razem już tej właściwej.
Siedzę na egzaminie z historii Polski w auli Auditorium Maximum. Nic nie umiem. Kompletnie. Oglądam się na wyższe rzędy, widzę dwójkę znajomych z roku, siedzących razem i robiących test wspólnie. W ogóle wszyscy siedzą w mniejszych lub większych grupkach i rozwiązują grupowo. Oglądam się do przodu. Prowadzący zajęcia siedzi sobie przy biurku ze słuchawkami na uszach i patrzy w monitor. Wiem, że nie zaliczę, jeśli sobie nie znajdę kogoś i nie zrobimy wspólnie tego testu. Zastanawiam się, czy zostałbym zauważony, gdybym wstał i przeszedł do swoich znajomych.

Idę się uczyć, bo jeszcze się sprawdzi.

28 I 2009

2009-01-29T07:31:00.000-08:00

Mam jechać na obóz survivalowy. Wchodzę do pomieszczenia, i widzę innych chłopaków w różnym wieku. Okazuje się, że w cenie wyjazdu jest też sprzęt - mamy sobie wybrać buty - takie wyyyskowie gumowce. Myślę sobie, że będzie nam w nich cholernie zimno, bo to wygląda jak sprzęt do brodzenia w rzecze, a przecież jest zima i rzeki są skute lodem. Wszyscy się rzucają na te buty i zostaje dla mnie mocno za mała para. Myślę sobie, że przynajmniej są ocieplane.
Widocznie było widać, że coś nie tak, bo "komendant" obozu podchodzi do mnie i pyta się czy coś nie tak. Kiedy wyjasniam mu, że buty są za małe - 38, a ja mam około 41 to on podchodzi do jakeigoś kolesia, sprawdza jego parę, która ma rozmiar "409 mm" (co znaczy, że rozmiar 40,9, nie wiem skąd to wiem). Zabiera mu tę parę, daje mi ją, a mu tę mniejszą.
Potem każe nam pakować jakieś pasztety drobiowe. I w tym momencie świadomość wielu rzeczy wchodzi mi do głowy. Po pierwsze, że chociaż bardzo bym chciał, to z nimi nie pojadę - nie wiem czemu, ale nie mogę. Po drugie, że muszę wejść na stronę tego gościa - komendanta (strona istnieje w rzeczywistości, czasem ją odwiedzam) i spytać się go o wegetarianizm w survivalu, bo choć teraz nie mogę, to może kiedyś się uda.
Opuszczam to miejsce.

29 I 2009

2009-01-29T06:50:00.001-08:00

Niechybnie znak zbliżającej się sesji.
Śni mi się egzamin ze staropolki z prof. Borowskim (który prowadzi wykłady i w ogóle jest masterem). Siedzimy sobie w jasnym, niezbyt dużym pokoju, przez okno wpada dużo światła. Nie ma tam zbyt wielu sprzętów, tylko biurko Profesora, za którym siedzi sobie w fotelu, krzesło, dywan. Ściany białe i zupełnie puste. Rozmawiamy o czymśtam, mówię dość dużo, zdaje się, że to jakieś zagadnienie, które szczególnie mnie interesuje. Profesor jest bardzo zadowolony, gratuluje mi, wpisuje mi do indeksu piątkę z adnotacją, że genialnie.
A potem jestem w mieszkaniu i orientuję się, że następnego dnia mam egzamin z gramatyki opisowej, i że na zajęciach nawet nie tknęliśmy składni. Przypominam sobie jednak, że mam ciągle pożyczoną od przyjaciółki książkę, "Podstawy analizy składniowej wypowiedzeń" (mam ją naprawdę), i myślę, że zwłaszcza wziąwszy pod uwagę fakt, że w gimnazjum mi świetnie szła składnia, i bardzo ją lubię, to bez problemu się przygotuję.

27.01.2009

2009-01-27T10:41:00.000-08:00

Zatem miałam sen. Byłam detektywem czy coś w tym rodzaju, znaczy łapałam Złych, Złych ludzi i wsadzałam ich do wiezienia. Schwytałam groźną przestępczynię (btw Klaudię z mojej grupy). Ona była arcyprzestępczynią, bo była Królikiem Z Kapelusza (straaach).
Prowadzę ją do celi. Idziemy przez jakieś podziemia, ciemnymi korytarzami. Stajemy przed ciężkimi, żelaznymi wrotami. Wejście jest pilnowane przez dwóch facetów w sutannach, chyba księży. Mają na szyjach powieszone kluczyki na łańcuszkach. Nie chcą mnie przepuścić. Wyciągam z kieszeni ogromny Klucz. Wiem, że pseudoksięża zazdroszczą mi Klucza. Większym Kluczem można otworzyć Ważniejsze Drzwi.
Wchodzę z pojmaną do ogromnej Sali. Panuje półmrok. Na ziemi leży pudło. Upycham w nim Klaudię. Z trudem zamykam karton. Z sufitu zjeżdża na linie hak. Zaczepiam pudło i patrzę jak jest wciągane w górę. Dostrzegam tysiące kartonów różnej wielkości wiszących na hakach. Chwieją się lekko, jakby na wietrze.
Przeskok akcji. W jakiś dziwny sposób ląduję w jednym pudle z Klaudią. Ona mi wrzuca, że ją wsadziłam do pudła. Nabija się ze mnie, że teraz też jestem w pace.
Ściany powoli zmieniają kolor na czerwony. Ze zdumieniem patrzę, jak pudło się rozkłada. Okazuje się, że to nie pudło tylko kwiat. Rozglądam się i widzę, że te wszystkie kartony to tak na prawdę czerwone tulipany, a my wszyscy jesteśmy pszczołami i musimy wrócić do Ula.

18 I 2008

2009-01-18T04:26:00.000-08:00

Wracałem z bardzo długiej, dalekiej podróży, do znanego mi miejsca. Jakiejś wioski, ale w mieście.
Było tam mnóstwo osób, wszyscy moi najlepsi przyjaciele, przyjaciółki, ze wszystkich lat. Tacy ludzie na prawdę bliscy, z którymi dzieli się życie. We śnie to nie były jakieś konkretne, realne osoby z życia. Bardzo się cieszyłem, czułem niesamowite szczęście widząc ich tam, wiedziałem że musi im na mnie zależeć, że czekali tak długo.
Usiedliśmy przy stole, przede mną leżała gazeta. Tak normalnie złożona na pół. Czytałem najpierw tę wierzchnią część pierwszej strony, a potem odgiąłem resztę i zobaczyłem ogromy nagłówek, prawdziwy temat numeru. Okazało się, że jeden z tych ludzi, którzy tam byli (a wyglądał jak Pazura ze "szczęśliwego nowego yorku" wygrał ogromną kasę na loterii. A to była fantastyczna wiadomość, bo ten ktoś zawsze był biedny i miał naprawdę przesrane z tego powodu. Znów czułem ogromne szczęscie, wymieszane z takim zabawnym rodzaje złości, że mi nie powiedzieli, że chcieli żeby to była niespodzianka.

----------

A potem śniło mi się coś megastycznego.
Okazało się, że Tolka założyła nowego bloga w jakiś serwisie zaczynającym się na k albo t. W nazwie miał coś twarzami, albo zdjęciami. Chodziło w tym blogu o to, że każda notka była pisana "jako" jakaś inna osoba z paczki i w ogóle znajomych. NIesamowicie to było zabawne, pamiętam, że dokładnie czytałem - tzn to nie było uczucie czytania, tylko rozumowo, bardzo świadomie rozumiałem treść tych notek. Nie starałem sie ich zapamiętać, bo sen był tak realistyczny, że myślałem, że jak sie obudzę tosobie wejdę na tego bloga. Pamiętam że w notce o p. było coś o wojsku.

10 I 2009

2009-01-10T03:43:00.000-08:00

byłam w galerii dominikańskiej, ale sklepy były tak poustawiane, że przez ogromne przeszklone ściany było widać wszystko co jest na zewnątrz . po środku była winda, która jechała przez wszystkie piętra, również była przeszklona (tam nie ma takiej windy, wyglądała ona jak winda z mojej uczelni). siedzieliśmy w niej, a ona stała gdzieś pomiędzy piętrami, lub na drugim piętrze, w każdym razie tak, ze widzielismy zarówno to co dzieje sie pod, nad i w okół nas. w windzie były ławeczki jak na przystankach autobusowych. było zimno, ja siedziałam owinięta kocem.
później nie pamiętam co się działo, ale nie bylismy już w windzie. szliśmy gdzieś. podeszła do mnie jakaś kobieta (po przebudzeniu pamietałam kim była, ale nigdzie tego nie zapisałam i już nie pamiętam) która wręczyła mi wódkę luksusową zawiniętą w ścierkę kuchenną. to była taka niebiesko biała ścierka w kratke, jakie mamy w domu. wódka nie była w takiej butelce w jakiej jest sprzedawana normalnie luksusowa, tylko miała niebieską etykietke i kształt butelki z koniaku. szlismy dalej, chyba przez jakieś sklepy, a ja niosłam tą wódke. rozwinęłam ją ze ścierki i pokazałam michałowi, który był tam również, ale on kazał mi ją szybko spowrotem zawinąć i nie pokazywać co mam. później ktoś (znów nie pamiętam kto) dał mi kolejną wódkę, tym razem wyborową. nie była ona w nic zawinięta i była w zwykłej butelce z wyborowej. niosłam je w obu rękach (luksusową w ścierce), gdy przechodziliśmy przez kolejne sklepy. wyraźnie gdzies się spieszyliśmy.

10 I

2009-01-10T01:36:00.000-08:00

Najpierw byłam w rabce, chociaż było to całkiem inne miejsce, ale generalnie miał tam być cały chór chociaż te osoby miały inne twarze. Na probie stawialiśmy wszyscy tarota, ja się pomyliłam i zaczęłam jakoś inaczej ustawiać karty, na co jedna dziewczyna sie oburzyła, że popsułam cały rytuał i nie będę teraz podążać za swoimi marzeniami. Na co ja się wkurzyłam i poszłam do pokoju, gdzie spała kumpela i było mnóstwo łóżek z baldachimem. Położyłam się do łóżka kolegi, bo go tam nie było. Potem znalazłam się na mieście ( rabce) i chodziłam po targowisku, nie wiem czego szukałam.
Potem znalazłam się w jakimś lunaparku ( takim zagranicznym z porządnymi zabawkami) niby przejechaliśmy tam autokarem. Była tam Kasia Zych, Anka ze swoja mamą. Poszłyśmy na taką dużą wodna zjeżdżalnie gdzie zjeżdżało się w takich pontonach. Paradowałyśmy w bikini. Pozjeżdżałyśmy kilka razy i Anka stwierdziła, że idą z mamą na plażę, a ja stwierdziłam ,że nie ide z nimi tylko się przyłącze do Kasi i pójdziemy na katuna, ktorym były plastikowe samochodziki latające w powietrzu i robiące pętle do góry nogami. Postanowiłam jednak dowiedzieć się w jakim mieście jestesmy. Poszłam więc do informacji i babka po polsku mi mówi że w Lcośtam. Pokazuje mi mape. Miejsce to znajduje sie na zachodnim wybrzeżu francji tuż przy granicy z hiszpanią. Mowi edo babki, że tu mówią po francusku, że jesteśmy we francji. A ona że niee bo po niemiecku. koniec

26 XII 2008

2008-12-26T01:15:00.000-08:00

Dużo snów, bo aż cztery! Kolejność może być trochę poprzestawiana, ale to nieistotne.
W pierwszym śnie jestem ze swoją klasą z liceum, ale w pomieszczeniu przypominającym raczej jedną z sal, jakie są w moim gimnazjum. Zasłony są zaciągnięte, przez co jest dość ciemno. Ktoś z naszej klasy niedawno umarł. Rozmawiam o tym chyba z jakimś kolegą z ławki (to chyba nikt istniejący naprawdę). W którymś momencie wszyscy wstajemy i zaczynamy zbierać swoje rzeczy. W pewnym momencie mój kolega z ławki i ja umieramy. Problem tylko w tym, że nic się nie zmienia, nadal możemy poruszać się, mówić, i chyba nawet wszyscy nas widzą. Wychodzimy z budynku; na zewnątrz jest piękny, słoneczny dzień. Chyba przez jakiś czas idziemy, mój kolega w międzyczasie gdzieś znika, bo potem pamiętam jeszcze, że wędruję sobie nad Wisłą (gdzie jest całkiem pusto), zastanawiając się, czy tak właśnie ma wyglądać życie wieczne i kombinując, w jaki sposób opuścić swoje ciało.
Kolejny sen to chyba kontynuacja poprzedniego, jestem znów z jakimś znajomym (być może tym samym, co poprzednio, nie wiem), i mam wrażenie, że jesteśmy w jakiś sposób "niewidzialni" (więc może ludzie jednak nie mogą nas widzieć, przynajmniej w teorii). Błądzimy po wielkim sklepie z komiksami - przypominającym rozmiarami sporą księgarnię. Jest tam mnóstwo ludzi, głównie matek z dziećmi, wydaje się, że to okres przedświąteczny, wszyscy mają na sobie zimowe ubrania. Przechodzimy z jednego z dalszych pomieszczeń do tego, gdzie znajduje się kasa. Tutaj, na jednej z najniższych półek, dostrzegam komiks Gaimana ze świata Sandmana, zatytułowany "Listy Nieskończonych" (nie istniejący w rzeczywistości. Chwytam go natychmiast i rozglądam się wokół, chcąc dowiedzieć się, ile kosztuje. Dostrzegam przyklejoną na ladzie kartkę, gdzie pisze, że 11 zł. Podchodzę do lady, chcąc go kupić, ale stojąca tam dziewczyna w niebieskim lateksowym kostiumie mówi, że sprzedawczyni na chwilę wyszła. Odchodzę więc, dostrzegłszy po przeciwnej stronie pomieszczenia hentaiowe kalendarze.
W kolejnym śnie jestem na jakimś konwencie, w towarzystwie Neila Gaimana i jeszcze jednego pisarza (wyglądające jak jeden aktor, który chyba grał w "Indianie Jones"... a może w czymś zupełnie innym). Przed chwilą odbyło się jego spotkanie autorskie, na które chyba się spóźnił, w związku z czym przez jakiś czas to Neil i ja musieliśmy zajmować się zgromadzonymi ludźmi. Ten drugi (rudoblondyn w średnim wieku, z przydługimi, kręconymi włosami zaczesanymi do tyłu, zarostem, w białym garniturze) śmieje się, że przez to ludzie pewnie myśleli, że to spotkanie z nami, i potem się rozczarowali. Później znajdujemy się w niedużej salce, w której rzędy krzeseł i ławek stopniowo schodzą od wejścia w dół, na końcu znajduje się pusta przestrzeń. To kolejne spotkanie tego pisarza, zarazem kolejne, na które się spóźnia. W związku z tym siadamy sobie z Neilem na krzesłach i zaczynamy odpowiadać na pytania. W tym momencie wchodzi ten drugi pisarz i śmieje się, widząc nas znów zajmujących się jego publicznością. Tym razem jednak mówi, żebyśmy kontynuowali, sam zaczyna wskazywać ludzi, którzy mogą zadać pytanie. Najpierw ktoś pyta o coś Neila, potem odzywa się dziewczyna z lekkim zezem, ale jej mowa przypomina bardziej bełkot; Neil wkłada jej w usta papierek po cukierku, żeby ją uciszyć. Następnie jakiś chłopak chce zadać mi pytanie. Zaczyna po angielsku, biorąc mnie za Anglika, ale dziewczyna gdzieś z boku zwraca mu uwagę, że może mówić po polsku, więc tym razem zaczyna po polsku, ale ja przerywam, mówiąc, że jednak lepiej, żeby mówił po angielsku, wtedy wszyscy nas zrozumieją (tzn. Neil, jako jedyny nie znający polskiego; drugi pisarz również jest cudzoziemcem, ale rozmawialiśmy bez problemów po polsku). Chłopak po angielsku mówi więc, że czytał wiele moich prac w różnych lokalnych magazynach i biuletynach i że jego zdaniem obecnie pod względem popularności jestem czymś w rodzaju lokalnego zespołu rockowego (tzn. że w regionie, chyba mówi o województwie, zna mnie cała masa ludzi, ale poza już nikt). Odpowiadam, że wcale się tak nie czuję, ze względu na to, że te biuletyny czyta tak naprawdę bardzo mało osób, a na koncerty przychodzą tłumy. Potem ktoś jeszcze o coś pyta, ale to już koniec snu.
W czwartym, chyba najbardziej zamazanym, jestem współpracownikiem jakiegoś tajemniczego profesora - odkrywcy, wynalazcy. Znaleźliśmy drzwi w czasoprzestrzeni - umożliwiające podróżowanie przez cały multiwersum, głębię czasu, przestrzeni, światów alternatywnych. Znajdują się w jakimś budynku i są zamaskowane jako fragment bardzo cienkiej ściany - chyba z dykty. Wiemy również, że otwierają się tylko raz na ileś tysięcy lat. Ale profesor jest zły i wiem, że nie można pozwolić mu na zdobycie takiej tajemnicy. Dlatego wchodzę szybko jako pierwszy i zamykam przed nim drzwi (nie mam pojęcia, jak wygląda). Próbuję znaleźć zamek, ale nic takiego nie ma. Przepychamy się, i nie wiem, jak to się kończy. W każdym razie po drugiej stronie drzwi znajduje się korytarz, posadzka i ściany mają kolor jasnobeżowy, są jakby marmurowe. Idąc nim docieram do jakiegoś pokoju, jakby poczekalni. Znajduje się tam biurko, przy którym siedzi jakiś mężczyzna. To Strażnik. Zatrzymuję się w korytarzu, żeby mnie nie zobaczył, a gdy wychodzi w przeciwnym kierunku, prześlizguję się do dalszej części korytarza. A potem następuje przeskok i wyławia mnie z wody kuter rybacki. Kapitan pyta mnie o powód, dla którego nie miałby mnie zostawić dryfującego na morzu, a ja odpowiadam, bo wiem, że to jego pragnienie, że znam sekret podróży ku gwiazdom.

24 XII 2008

2008-12-24T02:54:00.001-08:00

znów sniło mi sie to samo mieszkanie co wczoraj. było identyczne, dokładnie ten sam rozkład pokoi, kolorystyka, takie samo umeblowanie, nawet panująca w nim atmosfera. pamiętam wszystko ze szczegółami - to było to samo mieszkanie. z tą różnicą, że w tym śnie mieszkałam tam z michałem i byly święta. michał pracował w sklepie ze sprzętem narciarskim i całe mieszkanie było nim zawalone, podobnie jak mnóstwem świątecznych ozdób i ogólnie panował w nim straszny bałagan.
później była scena w której zapraszam moją matkę i babcię do nas na wigilię, ale robię to osobiście, mimo że wg logiki są one w innym mieście. matka mowi, ze nie wie, bo potem beda musiały późno wracać do domu po tej wigilii, na co ja, że przecież mamy tak duże mieszkanie i nie ma problemu z noclegiem.
potem miała juz być wigilia, ale mimo to byliśmy z michałem ubrani w domowe dresy i sprzątaliśmy, bo za chwilę mieli przyjść goście. przyszło bardzo duzo gosci, w tym ludzie, ktorych nie znałam.
nie przysnił mi sie moment jedzenia wigilii, natomiast juz po kolacji moja mama była obrazona i powiedziała ze jedzie, bo nie ma gdzie spać. powiedziałam ze w każdym pokoju jest wygodne miejsce do spania, wiec niech nie jęczy i coś sobie wybierze. połozyły się w koncu gdzieś. po domu wciąż krecili sie jacyś ludzie. my z michałem spalismy nie wiedzieć czemu na podłodze i było nam strasznie twardo i niewygodnie. pamietam, ze lezałam na plecach i patrzyłam na cienie przechodzacych ludzi na suficie. po przebudzeniu lezalam tak samo i tez patrzylam na sufit i jak sie zmieniaja cienie od zaluzli, gdy przejezdzaja samochody.

23 XII 2008

2008-12-23T10:38:00.000-08:00

przeprowadzalismy sie do innego (wiekszego) mieszkania we wrocławiu. nadal mialam mieszkac z moimi wspollokatorami tzn z ewką, lecz zamiast mateusza z krzyskiem, moim kumplem z wydzialu. najpierw jechalismy tramwajem, aby dotrzec do nowego mieszkania. tramwaj byl mega nowoczesny, szybki i cichy, ogolnie caly wroclaw wygladal jak jakis manhattan, szklane wiezowce, jakies bajery, metropolia taka zajebiscie wypasiona. czulam sie jakbym sie wynosila do zupelnie innego miasta. czulam taka jakby zmiane na lepsze.
dotarlismy na miejsce, mieszkanie znajdowalo sie w kamienicy, bylo duze, baaaardzo bogato urzadzone, w starym stylu i mega przestronne. ewka i krzysiek poszli do lazienki, a ja w tym czasie zajelam sie ogladaniem mieszkania. cieszylam sie, ze wyszli, bo moglam sobie jako pierwsza wybrac pokoj dla siebie. wszystkie trzy pokoje byly zajebiste, wielkie, z ogromnymi oknami, swietnymi starymi meblami, zaslonami, urzadzone zajebiscie, z drewnianymi podlogami i wielkimi łozkami. jeden byl urzadzony caly na czerwono, jeden zwyczajnie, a jeden z przewaga niebieskiego. wszystkie mi sie podobaly i w zasadzie bylo mi obojetne w ktorym bede mieszkac. jednak ten niebieski mial najwieksze wyro, co mnie bardzo kusiło. stwierdzilam, ze skoro w starym mieszkaniu meczylam sie na wąskim lozku, to chce miec ten pokoj. gdy wrocili ewka z krzyskiem, powiedzialam im, ze wybralam ten niebieski pokoj, poniewaz poprzedni mialam urzadzony na czerwono i juz mi sie to znudzilo, a niebieski kolor uspokaja i to mi dobrze zrobi. ewka powiedziala jednak, ze ja po prostu chce zaczabic to najlepsze lozko i ze mam spierdalac. potem sie obudzilam.

sikanie w warszawie 19.12

2008-12-20T00:33:00.000-08:00

( najciekawsza część snu)
Jestem w warszawie, okazuje się, że zaczęłam tam mieszkać w obskurnym mieszkaniu, w którym nie ma toalety( w całym bloku też ). Chce mi się potwornie sikać więc idę na miasto. Jestem tam z mamą. CHodzimy i szukamy szaletów miejskich. Wokoło nas jest pełno ładnych kamienic, ale jak przyglądam się im bliżej, ich elewacje sa kartonowe, a śliczne balkoniki i ozdoby są namalowane farbami ( cała wawa :P) Znajduje w końcu napis Wc i schodzę po schodkach w podziemną toaletę. Staje przy okienku i chcę sprawdzić ile kosztuje sikanie. Na szybie wisi pełno różnych napisów z cenami. Np kabina prysznicowa bez ręcznika 7zł, kabina prysznicowa z ręcznikiem i muzyką 11zł. I inne tego typu dziwne oferty. Pytam się faceta co siedział za okienkiem i czytał gazetę po ile jest sikanie, a on, że tu nie wolno sikać. Jestem w głębokim szoku, mówię " aha to jest raczej taka łazienka niż toaleta". A on pokazuje mi artykuł w gazecie " władze warszawy podpisały ustawę a zakazie sikania w toaletach". Jestem oburzona i wściekła, wrzeszczę, że jak to nie można sikać w stolicy, że gdzie ja się mam wysikać, skoro nie mam toalety w mieszkaniu. Nagle z toalety wychodzi moja mama. pytam sie-" jak tam weszłaś? ,wysikałaś się" a ona mówi, że normalnie. Patrzymy razem na gościa z gazetą ten nic nie widzi. Wiec wskakuję do dużego pomieszczenia, całego okafelkowanego na łososiowo. JEst tam mnóstwo ludzi jakby to była jakaś knajpa. Widzę przy ścianie kibelek. Muszę jeszcze zasunąć turkusową kotarę, bo nie ma tam drzwi. Kotara jest rościągnięta od ściany do filara, gdzie w prostopadłej do niej lini na przeciwko mnie jest druga kotara której nie zasuwam bo chcę mieć światło. Nie umiem się wysikać, bo chodzi tam pełno ludzi. Pojawia się obok mnie dziewczyna i siada na kibelku obok ,tyle ze on jest trochę niższy od mojego. I mówi, że mam się pośpieszyć. JA jej mówie, że nie umiem się skupić. Ona mówi, że chyba dziś nie usłyszy szumu wody z tej spłuczki i zaczyna się śmiać. Mówie jej, żeb ysię nie nabijała ze mnie. Ludzie cały czas przechodzą w różnych miejscach tej łazienki, ja nadal nie umiem się wysikać. W końcu rezygnuję. Planuję iść w bardziej ustronne miejsce. Wychodzę niezauważona przez obsługę i zaczynam poszukiwania mcdonalda. staram sobie przypomnieć, gdzie go widziałam ,gdy byłam w wawie na wycieczce, ale nie umiem. W końcu na przeciwko mnie na murze zauważam drogowskaz do tego miejsca i kieruję się tam szybko. Podchodzę do kasy i proszę o paragon. Następnie kieruje się do toalet i się budzę z pełnym pęcherzem, który natychmiast biegnę wypróżnic do kibelka :P

18 XII 2008

2008-12-18T01:09:00.000-08:00

Wracam pociągiem ludźmi ze studiów. Chyba z Czech. Widać, jak oddalamy się od gór. Potem czekam z Tolką na jakiejś stacji - jest sporo ludzi. Stacja jest obskurna. Mamy jechać chyba do Wiednia (albo do Katowic), nasz pociąg nie nadjeżdża, ale przyjeżdża ten w drugą stronę (we śnie się zmieniało, gdzie mamy jechać. W chwilę później zamiast na stacji siedzimy u mnie w pokoju. Balkon jest otwarty, Tolka siedzi na wielkiej srebrnej walizce. Dalej czekamy na pociąg. Słyszę, że nadjechał. Wychodzę na balkon i on stoi na ulicy pode mną. Zauważam na balkonie klatkę do przewożenia kotów. Chcę nasypać do niej piasku, ale ten już tam jest. Nagle rozumiem, że to ma coś wspólnego z moją siostra, że ona chyba miała przyjechać w tym pociągu, czy też mieliśmy do niej dołączyć. Wołam ją z balkonu, mając nadzieję, że usłyszy i wyjdzie. Nikt nie reaguje. Cieszę, się, że to stacja Katowice, bo pociągi stoją tutaj dużo dłużej. Biorę klatkę i wychodzę.
Idę w stronę centrum. Słyszę jak ktoś mówi, że z w końcu jednak będą budować metro, zamiast poprowadzić wielkie wiszące drogi i że wszystko wyjdzie dużo drożej. Potem nagle jestem w zupełnie innym miejscu, ale koło mojego domu. Stoję blisko pociągu, znów wołam moją siostrę. Widzę mojego białego kota na murku obok i rozumiem, że to moja siostra, że jakoś się w niego zamieniła. Wołam ją i ona idzie za mną do domu. Jest bardzo słonecznie. Po drodze zastanawiam się o co może chodzić. Czy nas też zamieni w koty, czy może dzieki temu pojedziemy za darmo, czy co...
Potem jestem w lesie z jakąś kobietą. Nie jestem sobą, ale jakimś innym mężczyzną. Kłócę się z tą kobietą. Nagle pojawia się dziewczynka. Ja stoję na powalonym drzewie. Pytam się jej co jej jest, co się stało (tej dziewczynce). Ona nie odpowiada. Kiedy w końcu otwiera usta wypadają z nich jakieś żółte muchy czy inne owady i już wiem, jestem przerażony, bo ona jest nosicielką wirusa. Kiedy kobieta to zauważa szybko wbiega do namiotu (teraz widzę że cała polana jest ich pełna). Z namiotów wychodzą ludzie sprawdzić co się stało. Są ubrani schludnie i bardzo "himountainowo", w przeciwieństwie do dziewczynki, która jest w łachmanach. Wybucha panika, pojawia się coraz więcej ludzi w łachmanach. Wszędzie pełno tego żółtego świństwa.
A potem widzę coś jakby animację, ja sam który odcinam sobie głowę (ale tylko górną część, tam gdzie jest mózg, tak po skosie), która wpada do kałuży czegoś, jakiś robot który gazem z dyszy to zmraża, a potem znów jestem w normalnym śnie.
Okazało się, że mnie odtworzyli w roku 10 05x. Dlatego tak późno, że nie byłem na żadnej liście i nie mieli wytycznych. Jesteśmy w jakiś pomieszczeniu. Jest parę osób w takiej sytuacji jak ja i ktoś jak przewodnik - kobieta, która uczy nas obsługiwać komputery. Ona sama chyba też była zamrożona, żeby ktoś te komputery umiał obsługiwać. Są to stare maszyny (gorsze niż mamy teraz) ludzie w 10 000 chyba nie bardzo orientowali się, czego wtedy używaliśmy. Nowoczesnej technologii nie widać, ani w ogóle innych ludzi, to chyba okres przystosowawczy. Jakaś dziewczyna (której nie znam) stroi focha, że siedzę koło instruktorki,a nie koło niej. Ktoś daje jej grzejnik na pocieszenie. Chyba potrzebujemy dużo ciepła.

16 XII 2008

2008-12-16T11:07:00.001-08:00

sen między 6.50, a 7.07 rano, mega realistyczny. jestem w sklepie spożywczym w niemczech, albo austrii (w każdym razie kraj niemiecko języczny). jest to duży market na kształt carrefur express, stoję przy kasach, chcę kupić lody. przy kasie stoi niebieska lodówka algidy, w środku w jednym pojemniku jest dużo big milków, w drugim różne lody, wśród nich big bambi, którego wybieram. podchodzę do kasy, lód kosztuje 3.99. daję kasjerce 20 zł, a ona mówi "niech pani nie daje mi grubych pieniędzy" w takim razie zaczynam szukać w drobnych, kobieta kończy zdanie "proszę dać mi 12 złotych", mowię: "mogę dać pani zgodne 3.99" na co ona "nie, proszę mi nie dawać 20, proszę mi dać 12."

15 XII 2008

2008-12-14T23:55:00.001-08:00

Pomijając sobotę wieczór, kiedy wszystko było snem...
----------------
Końcówka.
Jadę na rowerze (składaku) do jakiegoś miejsca, które jest "wyżej". To droga pomiędzy drzewami. Są tam jacyś ludzie, miałem sprawdzić czy u nich wszystko w porządku. Kojarzą mi się oni z Darkiem z Łutowca. Okazuje się, że wszystko gra. Dają mi jakiś kawał zwiniętego dywanu pod pachę i mówią, żebym się lepiej pośpieszył i wracał. Pytam się, czemu. Wskazują na żołnierza stojącego na drodze powyżej. Wcześniej go nie zauważyłem. Ma karabin.
-Stan wojenny - mówią. I przyponmina mi się, że każdy przebywający po godzinie policyjnej w wyznaczonej strefie zostanie rozstrzelany a każdy nieoznakowany pojazd (mój rower) musi zostać skonfiskowany. Kiwam głową i chcę już lecieć. Jakiś gościu się do mnie przyczepia. Mówi, że też chce się dostać "niżej". Jest lekko otyły i nie ma roweru więc będzie musiał biec.
Jedziemy. On skręca w złą drogę i się gubi, ja jadę dalej - droga jest stroma. W końcu wyjeżdżam z drzew i jestem na piaszczystej pustynnej drodze. Mijam czołgi, bo już tylko 14 min do godziny policyjnej i wjeżdżam z dużą szybkością na piaszczysty plac. Gdzieś przede mną jest namiot "strażników". Słyszę jak pomstują na wybrawę z "N.P.M." (takiej gazety), że się wycfanili i przybyli jako prasa a nie ekspedycja narodowa i nie mają nad nimi władzy.
Ostro hamuję przed ludźmi z tej gazety - parę młodych osób na stercie nowoczesnego sprzętu, wszyscy ubrani w jakieś mega ciuchy i myślę sobię, że to cuda w porównaniu z naszym sprzętem.
Zostawiam rower i biegnę do naszego namiotu. Wszyscy już tam czekają. Tu też jest zołnierz, który tylko czeka aż opuścimy wyznaczone strefy.
Ktoś, jakiś mój przyjaciel mówi coś w stylu "teraz program podboju planet może mieć jakąś przyszłość".
W tym momencie zrozumiałem że jesteśmy na innej planecie. Że ci strażnicy mają nas pilnować. Ze to coś jak kolonia karna - miejsce gdzie zsyła się niewygodnych ludzi a przy okazji realizuje swoje kolonialne ambicje.

Potem jestem w jakimś markecie i widzę ogromną kolejkę. Moja znajoma pokazuje na jakś kobietę i mówi, żebym ją od niej teżz uściskał. Podchodzę i przytulam ją, ale okazuję się, że to wcale nie jest nasza znajoma - N., Jestem zły, że mnie oszukano.

11 XII 2008

2008-12-14T23:51:00.000-08:00

Jestem w mieszkaniu Natalii, choć we śnie należy ono do jej chłopaka. Ktoś dzwoni do drzwi. Idę otworzyć. To Natalia, która właśnie wraca z Paryża. Na głowie ma szopę włosów, wszystkie wściekle żółte. Do tego jakieś ogromne żółte korale w tych włosach.
Idziemy do dużego pokoju. Jest całkiem pusty (nie ma mebli ani innych sprzętów) i myślę sobie, że też musiałbym z mojego wszystko wywalić, to miałbym przestrzeń do działania. W pokoju Marcin (chłopak N.) trenuje jakiś hiphopowy zespół, tzn ćwiczy z nimi choreografię. Polega to na tym, z wszyscy wesoło pląsają w kółeczku do jakiegoś podłego popu.

koszmar 2 z dzisiejszej nocy ( fragment snu)

2008-12-12T13:26:00.000-08:00

Jestem z jakąś bandą dresów w kapturach przy jakimś wielkim bloku ( wygląda jak superjednostka) panowie stwierdzają, że idą do piwnicy, więc idę z nimi wchodząc przez małe ( jak u alicji czarow) kwadratowe drzwi z betonu. Dresy się zastanawiają, dyskutują o czymś. W końcu "szef" bandy wysyła jednego by znalazł małą wannę, bo trzeba w niej zabetonować dzieciaka. ( tego dnia fiołek mi powiedział, że kiedyś w superjednostce znaleźli zabetonowana wanne z wystającymi nogami dziecka, tego dnia również widziała trupa w worku na ulicy w drodze na uczelnie) Okazuje się, że jestem tam z Bosem ( szef herbaciarni) stwierdzamy, że wychodzimy bo cholera oni tu kogoś mordują. Gdy wyszliśmy pytam się Bosa czy chciałby kupony rabatowe do home&you, może jego żona by chciała. Bos odpowiada, że do ich budżetu domowego każde z nich daje pół wypłaty. Potem jesteśmy w jakimś bloku mieszkalnym, o którym wiem, że jest potężny i ma wiele przejść i korytarzy. Bos stwierdza, że przyczynił się do zabetonowania dzieciaka, bo nie wydał dresów policji. nagle wbija sobie nóż w brzuch, cieknie spod niego gęsta krew, jak również wypływa mu z ust. Jestem przerażona ale stoję jak wryta. Nagle pojawia się mój ojciec i stwierdza, że nie będzie cieniasem i zanim zdołam krzyknąć "Nie!" on bierze jakiś cienki kuchenny nóż ze stołu i tez wbija go sobie w brzuch, ale dosyć lekko więc mam wrażenie, że będzie się go dało jeszcze uratować. Wzywam karetkę i biegnę szerokim korytarzem do windy, by wyjść przed blok, bo lekarze nie znaleźliby nas w tym wielkim budynku. Zjeżdżam na dół taką kolejką szynową, która jest windą. Rozmawiam o tym całym zajściu z kimś w windzie. Potem wracam na górę, niby karetka już jest niby nie. Gdy dochodzę do miejsca zdarzenia widzę grupkę ludzi przy 6 ciałach w workach. Jestem przerażona i zrozpaczona, że nie udało się ich uratować. Myślę sobie " cholera to jest jakiś koszmar ja sie musze obudzić" i w mig się budzę.

9 XII 2008

2008-12-09T07:22:00.000-08:00

W nocy nagrałem sobie notatkę głosową, żeby nie zapomnieć co mi się śniło. Rozespany głos mówi: "Zmiana koloru stolika, Matek i papierosy, zmiana kota, kolorowego białym". Jedyne co z tego pamiętam to zmianę kota. Wszedłem do jakiegoś pokoju, gdzie kobieta miała problem z kotem był rudawobrązowy, miał długą sierść. Przyniosłem jej białego kota, który w jakiś sposób miał załatwić ten problem - nie wiem, może miały walczyć czy coś?
Sniło mi się też, że jestem w jakimś korytarzu, przejściu, stoję w drzwiach. zza moich pleców pada ostre światło. Jest ze mną dziewczyna, aktorka i facet, kamerzysta. Mamy kręcić jakąś scenę, a ja jestem reżyserem. Czymś ich zajmuję a sam czytam szybko wydrukowany na niebieskim papierze scenariusz, bo nie mam pojęcia, skąd się tu wziąłem, kim oni są i co to za film mam kręcić, ale nie chcę, żeby widzieli, że nie jestem przygotowany. Zauważają i naskakują na mnie.

8 XII 2008

2008-12-08T01:33:00.000-08:00

śniło mi się, że wstałam rano, miałam iśc na uczelnię, był jakiś dzień powszedni. poszłam do kuchni, ale nie zrobiłam sobie tradycyjnie czerwonej herbaty, tylko kawę z mlekiem i cukrem (mateusz, mój współlokator, pije to zawsze rano). właśnie zalałam sobie kubek wrzątkiem, gdy do kuchni wszedł mateusz i bez słowa wylał mi całą zawartość do zlewu. zapytałam go, czy chodzi mu o to, że wzięłam jego kawe bez pytania (normalnie nigdy nie pytamy, ja kupuje czerwoną herbate, ewka czarną, mateusz kawe, bo to pijemy najczęściej, ale nie ma problemu, jak ktoś chce coś sobie wziąć od pozostałych). powiedział, że nie. spytałam w takim razie, czy chodzi mu o to, że zdecydowałam się wypić rano to samo co on, a kawa z mlekiem i cukrem jest zarezerwowana dla niego i ja muszę pić czerwoną i nie mogę zgapiać. powiedział, że nie, ale od tej chwili ja już tutaj nie mieszkam, więc nie mam prawa robić sobie kawy w nieswojej kuchni. nie był na mnie zły, mowił to zwyczajnym tonem, jakby to było coś zupełnie normalnego. zaczełam się śmiać, bo myślałam, że żartuje i spytałam jak to, ale on był zupełnie poważny i powiedział, że idzie po moje rzeczy. zapytałam czy go czymś wkurzyłam, ale zaprzeczył. potem zapytałam się czy chodzi mu o to, że michał do nas za często przychodzi, ale powiedział, że to też nie ma nic do rzeczy. wreszcie spytałam, czy to dlatego, że rozsypałam mu czipsy na łóżku, ale także nie. powiedział, że mam przestać zadawać pytania (miałam wrażenie, że zadałam ich więcej) i po prostu się wynieść, a on idzie po moje rzeczy. wyszedł z mieszkania (pytanie czemu wyszedł, bo skoro mieszkałam tam, moje rzeczy powinny być W mieszkaniu). gdy wyszedł zaczęłam panikować gdzie ja się teraz podzieję, a równocześnie zastanawiać jakim prawem mateusz wyrzuca mnie z mieszkania, skoro mamy do niego takie samo prawo. jednak w jakiś sposób czułam, że ma prawo mnie wyrzucić. wrócił z rzeczami, wręczył mi je i zajął się swoimi sprawami. czekałam chwilę, co będzie dalej, ale nic się już nie wydarzyło. odłozyłam wszystko na miejsce i też powróciłam do swojej roboty. albo poszłam na uczelnię.

7 XII 2008

2008-12-07T02:15:00.000-08:00

Dziś znów śnił mi się zamach. Leciałem z ojcem samolotem do USA. Mieliśmy się przesiadać w Nowym Yorku i lecieć gdzieś na zachodnie wybrzeże. Podczas drugiej części lotu samolot opanowali terroryści. Zacząłem się zastanawiać, jak długo będziemy z nimi lecieć. Włączyłem nawigację satelitarną w telefonie - i ona pokazała mapkę, która bardziej pasowałaby do Holandii - za dużą wodą były jakieś kanały i wyspy - trasa samolotu była zaznaczona i widziałem, że leci nad wodą. Spojrzałem na mapę i stwierdziłem, że teraz powinniśmy wlatywać między budynki. Wyjrzałem za okno - było tuż koło mnie po prawej stronie i faktycznie, budynki się pojawiły. Potem nastąpił coś jakby przeskok, bo byliśmy przy tych budynkach i okazało się, że namówiłem ojca, żebyśmy jechali na wybrzeże samochodem bo chciałbym zobaczyć amerykańskie autostrady. Zadzwoniłem do ludzi do których mieliśmy jechać i okazało się, że wszyscy z tego lotu nie żyją. Wracając do tych budynków, to były bardzo ładne kamienice - w europejskim stylu, tuż nad wodą, jak w Amsterdamie. Koło mnie pojawiła się jakaś kobieta, która powiedziała, że to wszystko trzeba zburzyć, potem pokazała na jakiś biurowiec mówiąc że to też. Zacząłem ją odciągać od tego pomysłu, bo myślałem, że taki wieżowiec to nie byle co, ale potem uświadomiłem sobie, że u nich to się buduje już od kilkudziesięciu lat i dla nich to nic, na miejsce tego powstanie nowy. Za to bardzo się wkurzyłem jeśli chodzi o te kamienice i ze złością spytałem się, czy w Ameryce mają coś takiego jak plan zagospodarowania przestrzennego.

Potem była parapetówa. Mieszkanie było moje, ogromne, plam miało podobny do obecnego, ale miało w sobie coś z mieszkania Ignacego. Było ponure, proporcje były zachwiane, było zimne i opuszczone. Z mojego pokoju wchodziło się przez mały korytarzyk do ogromnej sali. Bardzo mi sie podobała. Podłoga to było klepisko - mieszanina ziemi i mydłą, pieniła się lekko. Pod jedna ścianą stała gigantyczna wanna, pod drugą prysznic, a w rogu zabudowana pralka, całkiem nowa. Kiedy wróciłem tam później okazało się, że zaproszone przeze mnie dziewczyny zabrały się za przemeblowywanie - skądś pojawiły się regały z książkami, a one w najlepsze demolowały pokój, który tak mi się podobał. Kiedy impreza się juz skończyła ktoś zadzwonił do drzwi. To była Natalka. Okazało się, że miałem wynajmować jej ten duży pokój, ale już nie chciałem bo mi się za bardzo spodobał. Pokłóciliśmy się, ona wzięła swoje rzeczy i wyszła. Potem rozmawiałem z mamą że to nawet lepiej, bo w sumie, jest zima i połowa mieszkania jest nieczynna i tego miejsca wcale nie ma aż tyle.

Na koniec byłem na jarmarku średniowiecznym. Coś jak turniej, czasy współczesne. Wszędzie pełno podróbek sprzętu. Był ze mną chłopak - trochę starszy ode mnie. To był mój przodek ze średniowiecza. Nie wiem skąd, ale to wiedziałem. On był ubrany w oryginalny strój z epoki, ale się nie wyróżniał. Chodziliśmy pomiędzy straganami, a ja pytałem się go o różne rzeczy - co sądzi o tych zbrojach, ile by kosztowały w jego czasach takie buty (wymienił nazwę waluty, były to złote monety, jak ustaliłem dało mi się przeliczyć je 1 moneta = 3 lub 3,5 złotego). powiedział, że około 200. Potem była śmieszna sytuacja, bo ktoś mu powiedział, że te swoje monety może wymienić tylko w stosunku 1 do 2, a ja mu tłumaczyłem że chcieli go oszukać, bo potem sprzedali by je jako 1 do 6 i tak na tym zarobili, że teraz wszyscy zarabiają w ten sposób.
Kiedy się budziłem pamiętałem, że bardzo wpadł mi w oczy jego charakter. To był człowiek bardzo bezpośredni, inteligentny, ale skoncentrowany, nie tyle prostoduszny, co szczery sam w sobie. Przy nim czułem się jak rozcieńczenie czegoś.

6 XII 2008

2008-12-06T06:06:00.001-08:00

Jesteśmy w jakimś barze przy placu (wygląda trochę jak Trafalgar Square, czuć angielski klimat). Jest tam Kasia Z. moja siostra, znajomi z liceum. Kasia, nie wiem czemu, przyprowadziła też znajomą ze studiów (moich). W rozmowie wychodzi, że Kasia myślała, że to dziś są moje urodziny, ale ja mówię, że impreza dopiero 20. Wychodzimy na zewnątrz [jakieś niewyraźne obrazy jazdy pociągiem i zoo). Przed pomnikiem w kształcie lwa, stoją muzycy - to chyba Guns'n'Roses. Wszyscy wchodzimy do autobusu tej grupy. Jest wypakowany do granic możliwości. Ja stoję z przodu, po prawej stronie, tak, że moja głowa wychodzi przez malutkie okienko. Jedziemy tak ulicami (Katowic), i mijamy idące po chodnikach grupy ludzi. Pamiętam, że to były znaczące grupy, jak np. kominiarze. Jedziemy Kochanowskiego w dół i już na zakręcie w Wojewódzką musimy przyhamować, żeby nie wjechać w przechodzących po pasach punków, którzy próbują nas opluć. Zastanawiam się, czemu to robią. Myślę, że to dlatego, że jedziemy autobusem kapeli rockowej, ale tuż koło mnie stał jakiś punk i nic sobie z tego nie robił.
Kamienice które mijamy, w ogóle wszystko jest ładne odnowione. Mijamy sklep mojej mamy, widzę, że właśnie ma go otwierać. Na przeciwko jej sklepu widzę dziwną akcje. 2 policjantów złapało człowieka w moro. Cieszę się, że udało się udaremnić im zamach. Nagle policjant czymś się zajmuje i ten zamachowiec wciąga broń. Już nie jadę autobusem ale idę. Biegnę do domu. Próbuję zadzwonić do mamy, żeby zostawiła sklep, bo tam za raz będzie niebezpiecznie. Widzę jakiś ruch na dachu kamienicy - mojej i sąsiadującej, ale myślę że to normalne, bo przecież tam jest remont. Komórka wcale mnie nie słucha. Wchodzę do domu i patrzę przez kuchenne okno. Kamienica sąsiadująca jest wyższa o parę pięter, niż w rzeczywistości, jakby ktoś je dobudował. Na ostatnim piętrze nie ma okien tylko ktoś porozwieszał tam takie wielkie ręczniki plażowe z różnymi obrazami. Myślę, że to dla ochrony przed kurzem, bo na dachu stoją małe betoniarki. Cały jest szary i jednolity. Nagle zauważam, że ruch, który wcześniej tam zauważyłem jest spowodowany przez kolejnego człowieka w moro, a nie robotników.

4 XII 2008

2008-12-05T11:19:00.000-08:00

Jestem w starym, gotyckim zamku. Idę przez labirynt korytarzy. Przed niektórymi drzwiami stoją metrowej wielkości żywe matrioszki. Boję się ich i wiem, że nie mogę przejść koło nich, bo zrobią mi Krzywdę. Dalej jest fragment, którego nie pamiętam.
Jestem w dużej komnacie, gdzie na środku znajduje się piernikowy tron, na którym siedzi Putin. Przy ścianach stoją rzędami mroczne matrioszki i łypią podejrzanie. Jestem bardzo głodna. Widzę, że Putin śpi, więc podchodzę szybko do tronu, urywam podłokietnik i zaczynam go jeść. Putin się budzi i zaczyna na mnie wrzeszczeć. Zostaję na jego rozkaz otoczona przez matrioszki. Jestem przerażona. Nagle pojawia się olbrzymia matrioszka – matka. „Sunie” w moją stronę. Mniejsze matrioszki rozstępują się przed nią. Ta duża staje przede mną i łypie. W pewnym momencie się otwiera i wsysa mnie do środka. Generalnie zostałam zeżarta przez olbrzymią matrioszkę. O_o

sen jeszcze z listopada

2008-12-05T11:14:00.000-08:00

Idę Stawową. Jest piękny dzień. Mijam tłumy ludzi. Wszyscy są ubrani w worki foliowe, takie reklamówki. Są one ze sobą powiązane czy pozlepiane taśmą klejącą, tak byle jak, że gdy zawieje silniejszy wiatr, to te siatki się odrywają i odlatują wysoko. Przyglądam się latającym reklamówkom na tle niebieskiego nieba i cieszę się, że jest ich tak dużo, bo będzie padać śnieg.
Zaczyna bardzo intensywnie pachnieć jabłkami. Dostrzegam Paulinę ubraną w białe szaty. Podchodzę do niej, chcę się przywitać i gdy patrzę na nią z bliska, to już wiem, że to nie jest Paulina tylko Śmierć. Dziwię się, że jest ubrana na biało. Śmiercio-Paulina odpowiada, że biały jest kolorem śmierci jak śnieg i bezkres Syberii i ludzie na pogrzebach ubierają się na czarno by odegnać śmierć, bo śmierć jest biała.

4 XII 2008

2008-12-04T00:22:00.000-08:00

Śniło mi się, że odkrywałem swoją mroczną przeszłość. Tzn, w trakcie snu przypominały mi się mroczne rzeczy, że jak byłem mały, to ktoś prowadził na mnie jakieś dziwne eksperymenty medyczne. Przycisnąłem moja mamę i babcie, żeby mi opowiedziały co to było. Najśmieszniejsze, że te wspomnienia powstawały jak na zawołanie. Np. szedłem przez plac koło Kosmosu i zaraz sobie przypominałem "jakąś klinikę", gdzie niby mieli mi pobierać krew, ale na prawdę robili coś złego. Prawda jest taka, że w rzeczywistości jako dzieciak lekarzy balem sie panicznie (z powodu szczepionkowej traumy) i unikałem ich jak mogłem.
Potem śniło mi się, że rozmawiałem z Paluch, że skoro chcę zmienić studia to powinienem zacząć szukać już teraz. Coś tam poprzeglądałem, i stwierdziłem że studiowanie cywilizacji francuskiej jest świetnym pomysłem. Okazało się, że Paluch to wykłada. Powiedziała niestety, że jej studia tak jak już wszystkie są płatne. Zacząłem zastanawiać się nad pracą.
Pamiętam też, że rozmawiałem z Tolką, która wybierała się w góry na weekend.
Oprócz tego był 4 wątek, którego sobie nie przypominam. Była tam dość ważna scena. W jej trakcie ktoś do mnie podszedł i zawiesił mi na szyi naszyjnik - w kształcie małej błękitnej gwiazdki i elementami złota. Powiedział mi, że to Naszyjnik Sieroty. Że dostają je wszystkie dzieci, że gdyby któreś zostało sierotą, to za pomocą tego naszyjnika będzie mogło odtworzyć swoje choćby najwcześniejsze wspomnienia, bo on je zapamiętuje. Dostałem go, żeby zapisał to co działo się podczas tej ważnej sceny, bo wszyscy wiedzieli, że jak się obudzę to nie będę tego pamiętać.

3 XII 08

2008-12-03T05:55:00.000-08:00

mikolaj, mam ostatnio serie snów, ale wole sie nimi nie dzielić ;)
za to zwykły sen z dzisiaj, a raczej sama końcówka snu. pamiętam, że miał on dłuższą fabułę i śniło mi się jeszcze coś wcześniej, ale wyraźnie pamietam go dopiero od tego momentu.
wchodzę do mieszkania jakieś kobiety, której nie znam (ani w śnie, ani w rzeczywistości). nie wiem po co tam wchodzę. wita mnie w drzwiach i zaprasza do środka. w domu jest pełno kotów, bardzo różnej maści, wielkości i rasy. kręcą się dosłownie wszędzie, zajmują meble, podchodzą do mnie, ocierają się. jest ich Naprawdę Dużo. kobieta mówi, że ma więcej kotów i zaprowadzi mnie do kuchni, żeby je pokazać. wchodzimy do kuchni, gdzie stoi duża metalowa klatka (takie jak w zoo), w środku są legowiska, miseczki i inny koci staf, ale jest zupełnie pusta. pytam, gdzie są w takim razie jej pozostałe koty. kobieta odpowiada mi, że one tu mieszkają i że naprawdę ma ich więcej i że one są, muszę jej uwierzyć na słowo, ale wyjątkowo teraz ich nie ma. mówi to wszystko takim przepraszającym, usprawiedliwiającym się tonem, jakbym miała jej za złe, że tych kotów tu nie ma. zwracam uwagę na podłogę, jest szara i bardzo brudna. w całym domu jest brudno i wszędzie jest pełno kocich kłaków. koty włażą mi pod nogi, nie pozwalają mi się normalnie poruszać, zostawiają mi syfy na ubraniu. zaczynam mieć ich dosyć. mówię, że mam alergię na koty i muszę wyjść.

2008-12-02T23:48:00.000-08:00

No cóż, widocznie Kasia miała rację.
W ostatniej części swojego snu, tuż przed przebudzeniem byłem księżniczką (nie wiem czy kanadyjską). Tzn widziałem to z 3 osoby, ale ta księżniczka była główną bohaterką - stąd wniosek.

Chodziło o to, że cały świat opanowały elfy, takie złe jak z Sapkowskiego. Uczyniły z ludzi niewolników za każdym razem kiedy się do nich zwracało trzeba bylo zaczynać zdanie od "ja niewolnik (tu imię)..." w ich języku. Jakoś o znosiłem (znosiłam ;)?), bo wiedziałem, że one niedługo będą musiały odejść.
W końcu król elfów zwołał zebranie, były tam wszystkie ważne osoby. Działo się to na dziedzińcu jakiegoś zamku w górach, wszystko było skute lodem. Król elfów rozdzielał podbity świat pomiędzy ludi, którzy byli mu wierni. Niewolników też rozdzielał. Księżniczka, została przydzielona dla jakiegoś księcia/króla. Bardzo ją to zmartwiło, bo miała już narzeczonego, który wyruszył na wojnę i myślałą, że nowy pan zmusi ją do ślubu. Na szczęście on okazał sie dobry i wszystko zrozumiał. Stwierdził, że może czekać na swojego narzeczonego w jego zamkach, które właśnie dostał, na szczytach jego gór i na jego połoninach. On sam (ten kró/książe) tez musiał wyruszyć na tę wojnę, Dlatego wyznaczył zarządzających swoimi włościami. Coś mi mówiło, że nie będzie tak łatwo i że znajdą się ludzie, którzy nie będą chcieli dopuścić do tego ślubu.
To tyle jeśli chodzi o bycie księżniczką ;).

Oprócz tego sniło mi się, że czytałem ten pamiętnik i znalazłem 2 nowe sny Ani, która stwierdziła, że miała całą serię snów.
Śniło mi się także że siedziałem na swoim dachu, tyle że dach ten był na Pl. Szczewczyka, było widać prostu wylot ulicy stawowej. Tam teraz nie ma kamienic. Zburzono je pod dworzec. Było tam dość wysoko, miałem stracha, że mnie zdmuchnie. Miałem odczucie, że w snach byłem już na tym dachu. Zastanawiałem się, jak było stąd widać wkroczenie Niemców do miasta. Pojawił się skądś mój ojciec i zeszliśmy z dachu.
Pamiętam też jazdę autobusami oglądanie map Chechła, Koszęcina i w ogóle zbiorników wodnych, bo tam mieli być moi znajomi.

2 XII 2008

2008-12-02T01:29:00.000-08:00

Jestem z kimś, kogo znam w rzeczywistości, ale już nie pamiętam. Jedziemy na lokomotywie, jest z czami czarnoskóry dzieciak. Tory są bardzo czarne, jest dużo linii obok siebie, to przecinka w lesie.
Dzieciak mówi, że sprowadził nas tutaj, żebyśmy mu pomogli zreaktywować koleje. W tym momencie przypominam sobie, jak przybylismy do tego swiata - bo to jest inny swiat, który przypomina troche Jijo z książki Davida Brina, ale jest w stylu wiktoriańskim. Pamiętam jak z tym kimś pojechaliśmy na północ (we śnie widzę mapę) do jakiś dużych miast, gdzie oglądalismy rozpad cywilizacji. Wciąż wodzę tę mapę i znów słyszę głos tego dzieciaka. Mówi, że szukał czegoś więcej, ale Jezusa, Buddę Rammstein'a, i całą resztę tych ezoterycznych bzdur znalazł tylko na Youtube, w wirtualnym świecie (w tym momencie widzę że na wschodzie jest miasto Youtube. Mówi, że tylko dzięki tej koleii można postawić cywilizację na nogi.
Potem siedzę u mojej babci w salonie, choć jej dom wygląda trochę inaczej. Oglądam telewizor i czytam książkę jednocześnie. Cały czas wydaje mi się, że ktoś mnie obserwuje, że czai się za oknem (gdzie jest noc). W pewnej chwili orientuję się, żę ten film/książka są o kimś kto siedział w tym samym pokoju, przede mną. Idę to powiedzieć jakiemuś facetowi w kuchni - to chyba ma być we śnie mój brat czy kuzyn, ale nie wygląda zbyt sympatycznie. Nic sobie z tego nie robi. Wracam do salonu, zasłaniam okno roletą i zamykam drzwi na klucz.
Sceną trzecią jest umieralnia. Jestem inną osobą, ale wiem, że to ja. Przypominam trochę Desmonda. Jestem cały zarośnięty i wyglądam jakbym dużo przeszedł. Siedzę na łóżku szpitalnym, razem z trzema czy czterema kobietami. Są bardzo stare. Z głośników ktoś obwieszcza, że dzis odbędzie się 5 eutanazji (chodzi o nas). Dostaję zapalniczke od personelu, żeby się narkotyzować i nie martwić się tak bardzo. Ale ja już nic nie czuję już mi wszystko wisi, co ze mną bedzie. Ja, widzący to z zewnątrz mam odczucie, że tak będzie nawet lepiej bo w nowym wcieleniu mam szansę dowiedzieć się co się stało.
Potem sni mi się, że pomagam Magdzie Piekorz w kręceniu filmu - jestem kamerzystą, mam taką "mini kamerę" ale z czasów, kiedy te normalne były wielkości walizek. Wygląda dość tandetnie. Robimy parę ujęć z dużą grupą ludzi i i wchodzimy do budynku - chyba musi iść do toalety. Czekam na korytarzu i chcę zaszpanować jakiejś dziewczynie tą kamerą, ale ona wyciąga taką samą. Zamiast Magdy wraca mój ojciec kiedy wychodzimy znajduję na ziemi 50 zł. Cieszę się bo teraz możemy iść na pizze, na którą od dawna miałem potwornego smaka.
-----------------------
To była pierwsza częśc. Potem sie obudziłem, a potem już raczej przysypiałem niż spałem - sny były bardziej logiczne, bardzo spójne, dialogi i postaci miały sens. Nie pamiętam już tego za to tak dobrze.
Całość widziana z zewnątrz.
Chodziło o to, że jestem policjantem (facetem koło 40). przez przypadek zostałem wplątany w jakś aferę wszyscy myślą, że to ja popełniłem jakąś zbrodnię. Wysyłam gdzieś moją rodzinę, sam ukrywam się przed moimi dawnymi kolegami. W strasznej scenie, zegar o którym zapomniałem wybija północ i zdradza moją kryjówkę - jestem zmuszony zastrzelić paru z nich. Jedyny, który się uratował wierz w moją niewinność i od tej pory razem staramy sie to udowodnić. On cały czas stroi sobie śmieszne żarty.

1 XII 2008

2008-12-01T09:32:00.000-08:00

byłam z michałem w jakiejś chacie w górach. była zima, w chuj śniegu, było biało i bardzo ładnie. chata była mała (chyba jeden pokój tylko), drewniana, taka typowa góralska. to były wysokie góry i my też byliśmy dosć wysoko. miałam ze sobą czarną teczkę, taką dużą na rysunek i w śnie należała do mnie (ja mam w rzeczywistości srebrną teczke). nie wiem jednak co w niej było, ale nie była specjalnie ciężka. chodziłam po chatce z tą teczką, byłam ubrana w kurtkę, czapkę, buty i wszystko, jakby do wyjścia, podczas gdy michał był w bluzie i takich domowych ciuchach w sensie nie do wychodzenia (w chatce było ciepło). ja najwyraźniej mialam isc gdzieś, coś sprawdzić i wrócić (ale nie wiem co). widziałam w ogóle wszystko z perspektywy trzeciej osoby. wyszłam wreszcie z chatki (sama), ale nie normalnie drzwiami, tylko jakimś innym przejściem w korytarz. ale prowadził on na zewnątrz (widziałam te widoki wysokogórskie) mimo, że był nadal korytarzem. to było coś na kształt toru przeszkód, składającego się z takich urządzen jak są na drewnianych placach zabaw dla dzieci (takie liny, potem takie co trzeba się trzymać rękami, jakieś drewniane mosty podwieszane etc w chuj tego). przechodziłam te wszystkie przeszkody, ale miałam wciąż ze sobą teczkę, która mi utrudniała, ale przechodziłam sprawnie. gdy dotarłam do pewnego momentu jakaś kobieta w budce (taka budka strażnika leśnego, czy coś) powiedziala, ze dalej jest zamknięte i musze zawrócić. wróciłam do chatki, michał zapytał się dlaczego wróciłam, a ja powiedziałam, że tor przeszkód jest dla mnie za trudny i nie umiem sobie poradzić. potem coś jedliśmy ciepłego. a potem znowu weszłam w ten korytarz, bo przypomniało mi się, że może o tej porze (minęło juz trochę czasu) tor będzie otwarty.

27 XI 2008

2008-11-27T11:08:00.000-08:00

Szukam w internecie tekstu do piosenki o Katowicach. Tekst nie jest fajny, bardzo zle opisuje miasto. To piosenka jakiegoś zespołu o 3literowej nazwie.

26 XI 2008

2008-11-26T12:25:00.000-08:00

Scena wyłania się z niepamięci, wiem, że miała konkretny początek, ale pamiętam dopiero odtąd.
Idę korytarzem, jest potwornie długi, wiem, że przechodzi przez wiele budynków. W pewnym momencie zatrzymuję się w jego bardzo ruderowatej części i idę w lewo na zewnątrz. Mijam schody i już jestem na dworze, Stoją na ganku i patrzę na budynek, jest noc. Myślę sobie, że to tutaj mieszkają wszyscy świetni ludzie i też tu kiedyś będę mieszkać. Patrzę na adres - to ulica Okrzei (albo jakoś podobnie) 11, albo 111. Nie wiem. (Interesująca sprawa http://snowpamietnik.blogspot.com/2008/09/29-ix-2008.html - ta sama ulica).
Potem odwracam się i jest już jasno. Dom stoi w dzielnicy domków jednorodzinnych, takich trochę starszych. Jest szeroka ulica, chodniki, drzewa. Idę, bo muszę dostać się na przystanek. Widzę jakby mapę, to jak się po niej przemieszczam. Widzę tę ulicę na północ od ronda, czyli tam gdzie jest mniej wiecej w rzeczywistosci, ale bardziej na prawo w okolicy Bogudzic, Robi taki zakret w ksztalcie litery L - łączącej Roździeńskiego na wysokości kopalni i Korfantego poniżej pętli. Na tej mapie wszędzie jest pełno domków, których tam wcale nie ma. Co więcej kiedy dochodzę wreszcie do tramwaju jest tam pełno ludzi, ale oni są "nie na swoim miejscu". Jadę do centrum choć jakby od rynku w stronę ronda. Jest przemieszanie kierunków.

25 XI 2008

2008-11-26T12:17:00.000-08:00

Końcówka.
Stoję na jakimś przystanku, jest jakoś po południu. Mam poczucie, że rzecz dzieje się w jakieś przyszłości. Jestem z kimś znajomym. Wiemy, że zaraz mamy jechać tramwajem wiąże się to z jakimś "poczuciem obowiązku". Ta osoba odchodzi na przystanek na przeciwko. Okolica jest bardzo monotonna - droga tory, i pusto, chyba jakieś pola, wszystko jest w żółtych kolorach. Ta osoba ma jechać do Sosnowca, czy też Dąbrowy G, ja w drugą stronę, do Będzina czy Czeladzi. Wsiadam do tramwaju i wiem, że chyba mam w nim jakąś pracę do wykonania, ale nie wiem, co, więc ostatecznie zajmuję miejesce zaraz za motorniczym i patrzę za okno.

23 XI 2008

2008-11-23T01:53:00.000-08:00

Mam iść z mamą na koncert ELO. Nie wiem gdzie on sie odbywa. Mamy sie spotkać na miejscu. Miasto w którym jestem to trochę Katowice, ale też trochę Warszawa. Dzwonię co chwilę do mojej siostry, która tam mieszka, żeby spytać sie o drogę. Z końcu wsiadam w jakikolwiek autobus - taki który jedzie do Geanta na 3 stawy z myślą, że tam jest duży przystanek i jeździ tam dużo autobusów, więc któryś zawiezie mnie TAM (tylkko nie wiem gdzie). Nie wysiadam w Geantcie, tylko na następnym - planetarium. Idę do jakiegoś baru i pytam si kobiety czy ona wie, gdzie jest koncert ELO. Ona mówi, że na Stadionie Śląskim. Proszę ją, żeby mi powiedziała gdzie to jest, bo nie jestem stąd. Zaczyna, ale przypominam sobie, że to przecież TEN stadion tuż tuż. Dziękuję jej i idę tam. Dochodzę na miejsce. Okazuje się, że przywiozłem bilet mojej mamie, ale zapomniałem swojego. Pojawia sie tam Paulina, która pyta się jak to się stało. Coś tam jej tłumaczę. Myślę sobie, że się jeszcze po niego wrócę, bo na razie gra jakiś denny support.
Coś tam się chyba jeszcze dzieje, ale nie pamiętam.
Potem jestem na jakiejś imprezie - na tyłach biletów (tych z ELO) można głososwać na najlepszą kreację. Impreza jest na dworze, ale czuję się jakbym jednocześnie siedział w mojej kuchni. Projektanci wychodzą, trzymając modelki za ręce i idą na około jakiejś polany. Jest ciemno. Koło mnie pojawia się Asurit. Skądś wykombinowała bilet i też będzie głosować, bo Ignacy też startuje. Widzimy go. Kiedy przychodzi do głosowania, wpisuję imie i nazwisko takiego gościa z gimnazum, którego nie lubiłem, i orientuję się po czasie co zrobiłem. Jakiś człowiek pyta się mnie, jak się nazywa Ignacy, bo na niego zagłosuje, bo cośtam jest mi winny. Potem wszyscy czekamy na wyniki.
Moja "kamera" przenosi się do wnętrza budynku, na dziedzińcu którego się to działo. Moj widok idzie tam korytarzami, aż dochodzi do pomieszczenia z którego wydobywa się światło. To dormitorium chłopców. Ze środka słychać McGonagall i Dumbledore'a, którzy rozmawiają o głosowaniu. Okazuje się, że wygrał nie I, ale ten drugi chłopkach, tyle , że on nie powinien dostać tej nagrody, bo jest zły, zewsząd go wyrzucali i w ogole, na pewno zdobył te głosy oszustwem. Dumbledore cicho sie z nia zgadaza, ale mówi, że zasady to zasady, jedyne co mogą zrobić to spytac się chłopców. Ci są otumanieni tym samym czym ja, kiedy pisałem jego imię na głosach. Mówią, że mu się należy. Cały czas słyszę to w większości zza drzwi. Jest tam ten zły projektant, który zrzucił przebranie i teraz się garbi, jest brzydki i w ogóle, skrada się, żeby lepiej słyszeć. W pewnym momencie potyka się o krzesło i robi się głośno. Cieszę się, bo wiem, że teraz coś się może stać - odkryją, że jest na prawdę zły, zostanie zdyskwalifikowany, i I. wygra. Razem z hałasem budzi mnie budzik.

22 XI 08

2008-11-22T07:23:00.000-08:00

najpierw śniła mi się impreza (wkupiny), na której byłam tej nocy. potem był przeskok w akcji snu i byłam z michałem (malarstwo) w budynku naszej uczelni, ale było to jakieś centrum handlowe przypominające silezję. były tam różne sklepy, jakieś kina i inne pierdoły, kręciliśmy się po nim właściwie bez sensu i nie bardzo wiem co się działo. poza tym, co chwilę się budziłam, bo ten sam michał który w śnie był ze mną w uczelnio-silezji w rzeczywistości wbijał mi łokcie we wszystko co możliwe i śnienie w spokoju było utrudnione. ale co ciekawe, po każdorazowym wybudzeniu wracałam do momentu, na którym sen się urwał.
potem udało mi się zasnąć na nieco dłużej i wtedy przyśniła się znowu uczelnia, ale w jej środku była jakaś plaża, czy inne wybrzeże i płynęła rzeczka (mała). nie pamiętam kto tam był dokładnie. w pewnej chwili podeszła do mnie dziewczyna z zaocznych mediów, którą kojarze z wyglądu i mówimy sobie czasami cześć, ale nie wiem jak ma na imie. ona jest potwornie chuda i wygląda ogólnie mówiąc źle. także podeszła do mnie, rozmawiałyśmy chwilę, po czym objęła mnie ręką za kark i wbiła mi w szyje paznokcie, na krótką chwilę, ale został bolesny ślad. zapytałam się o co jej chodzi, a ona powiedziała, że to jest taka jej klątwa i że ja teraz przytyję dwa i pół kilo, bo nie mogę być szczuplejsza od niej (a nie jestem w rzeczywistości ,bo tej laski prawie nie widać.) i poszła. przestraszyła mnie tym dziwactwem, poza tym bolała mnie szyja i miałam ślady po tych paznokciach, ale po chwili sama uwierzyłam, że taka klatwa faktycznie może istnieć i zaczęłąm się zastanawiać czy dwa i pół kilo zrobi mi jakąś różnicę.
potem siedziałam na jakimś dużym kamieniu na tej plaży i było mi bardzo zimno.

koszmar koszmarów (21.11)

2008-11-21T12:55:00.000-08:00

Ponieważ obudziłam sie w nocy to zapomniałam szczegóły snu, ale potem śniła mi się jego kontynuacja więc można coś wymyślić.

Najpierw w jakimś bliżej nieokreślonym miejscu, czasie byłam z jakimś mężczyzną, który w śnie był moim chłopakiem. Byliśmy razem bardzo szczęśliwi. Siedzieliśmy obok siebie, on mnie obejmował, zachwycaliśmy się chwilą i czułam się cudownie.

Drugi epizod zapomniany trochę. Jestem w maleńkiej chatce chyba w lesie. W śnie nie wiem czy oglądam film czy dzieje się to naprawdę, bo mam włączony telewizor. Siedzi na taborecie jakiś chłopak, na środku chatki. Nagle widzę jego oczami, że zbliża się do mnie jakaś postać. Można ją opisać jako metala-samarę. Gęstę włosy zarzucone na twarz i jakieś łachmany potargane na sobie. Chłopak-ja mówi: ty umarłeś czy się do mnie zbliżasz? Potem był chyba jakiś dialog z tym metalo-samaro-łachmanem. Następnie akcja działa się w jakimś mieście, była noc, ja gdzieś jeździłam-chodziłam z jakimiś ludźmi nie pamiętam. Słabo pamiętam, ale wiem, że kto wchodził do tej chatki był przeze mnie zabijany i składowany pod jedną ze ścian na zewnątrz. Pamiętam, że kombinowałam, że powiem policji, że przyjechałam do chatki, a tam trupy i udam, że ich zastałam a nie sama zabiłam. Przygotowywałam się do wyjścia z chatki na komisariat. Potem było przebudzenie i znów zaśnięcie. Nagle znalazłam się w chatce i podglądałam przez okno, że na moście który był gdzieś za drzewami zatrzymały się na przeciwko siebie samochody. Mężczyźni którzy z nich wyszli załatwili z sobą jakieś porachunki, jedni drugich zabili i porzucili na moście i odjechali. Przejęta stwierdziłam, że będzie na mnie więc sprzątnęłam te trupy za chatkę, gdzie już leżała kupa ludzi. Przerażona skąd się oni tam wzięli, przypomniałam sobie, że przecież ich wszystkich zabiłam i zaczęłam panikować.
Potem nagle znalazłam się znowu w chatce, była rozświetlona żółtym światłem. Była tam Kasia Zych i jakieś 2 dziewczyny, siedziały i wesoło gawędziły, a ja czekałam na innych gości. Podeszłam do drzwi by otworzyć Oli Kwaśnickiej, która przyszła z ukulele, bo ta impreza polegała na tym, że każdy z gości przynosił jakiś instrument. Grałam chwilę na tym uku, a Ola mi mówiła, że źle cos tam robie,ale sama nie umiała na nim grać.

Potem scena się zmieniła znowu na tego chłopaka-mnie na taborecie, do którego zbliżała się ta straszna postać. Chłopak-ja znów powtórzył tamte wcześniejsze słowa.

Potem oglądałam w tv jakieś sceny z Pakistanu, który walczył o niepodległość.

Do chatki przyszedł ojciec z synem. Był tam ze mną Mikołaj. Zaczęliśmy opowiadać facetowi, że walczymy by Pakistan został uwolniony z oblężenia Irańskiego. Nagle w telewizji zaczęła lecieć kreskówka a ja uradowana wystrzeliłam: O właśnie ten film wyjaśni naszą ideologię w walce z Iranem. Po czym skapnęłam się, że ten film pokazuje jak chowam trupy za chatką.

koniec

nie pamiętam właśnie jak zabijałam tych ludzi, ale wiem, że ich zabijałam w śnie przed przebudzeniem. Dziwię się też dlaczego nie obudziłam się bo to był tak naprawdę koszmar. Widać wszystko co działo się w śnie było dla mnie tak normalne, że stwierdziłam, że to nie sen, więc moja świadomość mnie nie obudziła.